Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

September Jazz 2014: triomftocht voor Black Flower!

blackflower

J’avoue: ik heb me dit jaar niet gehaast om op tijd de speelplaats van De Ganzeveer te betreden en daardoor niet de volledige set van opener Sinister Sister gehoord. De kennismaking met deze groep eerder dit jaar (De Werf) en de manier waarop men met het erfgoed van Frank Zappa omgaat, hadden niet bepaald een onuitwisbare indruk op me nagelaten. Toch zal je mij niet horen beweren dat het vijftal geen verdiensten zou hebben: ze interpreteren het oeuvre soms op een originele manier door het aan te durven in éénzelfde compositie thema’s uit meerdere stukken aan elkaar te rijgen; èn ze maken de muziek van de maestro – die vaak, geheel ten onrechte, als “moeilijk” wordt bestempeld – toegankelijk voor een breder publiek dat anders aan die lp’s en cd’s misschien nooit zou willen raken. Die laatste bedenking maakte ik me bij hun versies van bv. ‘Dupree’s Paradise’, ‘Alien Orifice’ en ‘Sinister Footwear 2nd mvt‘. Tussendoor echter ook verzuchtingen vol teleurstelling: waarom de in het origineel toch onmiskenbaar aanwezige  dreigende ondertoon van ‘I Promise Not To Come In Your Mouth’ wegvlakken; en waarom dat schitterende ‘Oh No’ in een dergelijke fletse verpakking? Bedenkingen die duidelijk niet opwogen tegen het warme onthaal waar Sinister Sister zich van het al bij aanvang talrijke publiek in mocht verheugen.

Heel wat meer indruk op mij maakte het Amina Figarova Sextet, dat vooral composities uit ‘Twelve’ bracht. Een cd geïnspireerd door “the move to New York” waar de van oorsprong Azerbeidjaanse pianiste – na een lange tussenstop in Nederland – (voorlopig?) is beland. Het resultaat: composities waarin zij haar impressies over de nieuwe woonplaats en werkstek heeft vertaald, met titels als ‘New Birth’, ‘Another Side Of The Ocean’ + ‘Sneaky Seagulls’  (samen een zgn. ‘Ocean’s Suite’) en ‘NYCST’ (New York City Subway Tango). Bewaarheid werd wat programmator sinds jaar en dag Willy Schuyten vooraf enthousiast aan EXit had verzekerd: “Amina en haar Sextet brengen onverdunde post-bop en een rustpunt in het programma wordt haar concert – trouwens exclusief voor België! – geenszins, want met een muzikant als Ernie Hammes in de rangen blijft dit sowieso swingende topjazz.” Trompettist Hammes verwierf zich inderdaad een glansrol, maar minstens evenveel speelden zich Johannes Mueller (saxen), Bart Platteau (fluit) en bassist Darryl Hall in de kijker. Met wat overdrijving: bij momenten zelfs in die mate dat je vergat dat daar ook nog Figarova zelf was. Maar wanneer zij dan soleerde, werd duidelijk waarom dit hààr groep is en waarom ze voor de affiche werd geselecteerd.

En toen maakte Black Flower zich van het podium meester en bracht een set waarvoor omschrijvingen als “stomend”, “opzwepend”, “bezwerend” nog te schamel zijn. Het vijftal bracht de debuut-cd ‘Abyssinia Afterlife’ (W.E.R.F. 118), waarvoor het zich zwaar heeft laten inspireren door Ethiopische jazz- en soulmuziek, maar waar net zo goed dub als elektronische effecten in klinken. Meteen al na het eerste stuk herinnerde Nathan Daems er bij wijze van lokroep het publiek aan: “Jazz was dansmuziek ooit, en is dat nog, soms.” Die uitnodiging kreeg, naarmate het concert vorderde, steeds meer gehoor en bij het laatste nummer ‘Jungle Desert Mosquito Madness’ stond de ruimte voor het podium dan ook vol dansende concertbezoekers (en 2 honden die – al dat bewegen wellicht niet geheel begrijpend – maar mee heen en weer dolden). Terecht was er nog tijd voor een bisnummer (titelnummer van de cd), maar ook daarna had het feest naar de reacties van het publiek te oordelen, best nog wel een stuk langer  mogen doorgaan. Schuyten droomde er in 2013 al van publiek op de dansvloer van September Jazz te krijgen, maar die wens bleef toen onvervuld. Daems en kompanen slaagden daar wel in en haalden bovendien een dubbele slag thuis: met hun aanstekelijke muziek en spelenthousiasme trokken ze ook volop de aandacht van jongere concertgangers, wat voor jazzoptredens geen evidentie is. Kortom, een perfecte afsluiter voor een inhoudelijk alweer sterke editie die dan ook met een hoge opkomst werd beloond. Minpunt van dat succes is wel dat wie ècht komt voor en zich op de muziek wil concentreren, jaar na jaar steeds meer is gedwongen zich een plaats te veroveren op de eerste rijen, want naarmate de avonduren vorderen wint het achtergrondlawaai van pratende en lachende “bezoekers” alsmaar meer aan volume. (PAUL GODDERIS)

PS: Black Flower is op zondag 28 september om 17.00 uur te gast in Vrijstaat O. tickets en info: www.vrijstaat-o.be

 

Comments are closed.

%d bloggers liken dit: