Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

Cactusfestival door de lens van rockfotografen

 

EDM_6321

Inge Kinet (foto EDM)

 In het tweede weekend van juli staan de concertfotografen Inge Kinnet en Christophe Brysse in de frontlinie van het jaarlijkse Cactusfestival in het Minnewaterpark. Camera’s in de aanslag, arendsblik op scherp gesteld, zoekend naar dat perfect beeld voor de gevoelige plaat. Die krijgen ze gegarandeerd te pakken van onder meer Mogwai, Intergalactic Lovers, Arsenal, The Afghan Wigs en Massive Attack. EXit polste bij Inge en Christophe naar hun festival- en concertervaringen.

 

Bruggelinge Inge Kinnet (°1972) kreeg de smaak van concertfotografie goed te pakken toen ze midden de helft van de jaren 2000 enkele edities van het Dudzeels festival Dudstock in beeld mocht brengen. ‘Het was meteen liefde van in het begin, het zorgde voor een fantastisch gevoel’, zegt ze. Het Cactusfestival waar ze al jaren een trouwe bezoeker van was, was de volgende logische stap. Inge werkt samen met Geert Van de Velde, een andere concertfotograaf, en levert foto’s aan onder meer Humo, Proximus Go for Music en de Gazet van Antwerpen.

Christophe Brysse uit Torhout (°1970) volgde fotografie/film aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten (Gent) en schiet jaarlijks ongeveer 40.000 foto’s van muziekgroepen. ‘Ik zit al een tijdje in het vak, maar vorig jaar pas was mijn debuut als fotograaf op het Cactusfestival. Voordien ging ik er enkel heen als toeschouwer’, zegt hij. Christophe is momenteel fotograaf voor de cultuursite Cutting Edge, huisfotograaf voor het festival Masters@rock en voor enkele bands van het zwaardere kaliber (King Hiss, Cowboys & Aliens…) en gelegenheidsfotograaf voor Channel Zero en Triggerfinger.

Verbroedering van Bruggelingen

‘Wat me aantrekt aan het Cactusfestival, zijn de sfeer, de gezelligheid, de samenhorigheid onder de bezoekers en de medewerkers’, zegt Inge Kinnet. ‘Elk jaar kom er je oude vrienden tegen die je minstens een jaar niet meer hebt gezien. Het festival is een verbroedering van Bruggelingen. En dat allemaal gelardeerd met een pak goede muziek. De organisatie slaagt er elk jaar in om, naast de gevestigde waarden, een aantal onbekendere groepen naar voren te schuiven die meestal als verrassing van het festival uitgroeien. Door hun locatie is het Cactusfestival verplicht klein te blijven, maar dat aspect zorgt juist voor een bepaalde gezelligheid die je op andere festivals niet aantreft. Vandaar dat het één van mijn favoriete festivals blijft.’ Ook Christophe Brysse beaamt die gezelligheidsfactor. Hij looft vooral ook de backstageruimte. ‘Het is daar bijzonder aangenaam om te vertoeven. Ik zou het zelfs durven omschrijven als een café zonder complexen. Het Cactusfestival onderscheidt zich van de rest door de setting: er is één hoofdpodium and that’s it. Voor een fotograaf is dat een comfortabel gegeven. We hoeven dan niet van het ene naar het andere podium te crossen in de hoop niets te missen. De werkdruk ligt daardoor een stuk lager en dan kan ik ook wat meer van het festival zelf genieten. Maar begrijp me niet verkeerd: ik hou ook van die rushes naar de verschillende podia.’ ‘Die rushes storen mij ook helemaal niet,’ zegt Inge. ‘Je zit in een adrenalineflow en je bent toch voortdurend bezig met je werk. We beleven het festival wel op een andere manier, maar ik zou het niet anders meer willen. Als ik als toeschouwer naar een concert ga, zie ik enkel maar continu mooie beelden en bewegingen passeren die ik niet kan fotograferen. Beroepsmisvorming, zeker?’ (ADC)

HET VOLLEDIGE INTERVIEW LEEST U IN (de papieren) EXIT 235

Comments are closed.

%d bloggers liken dit: