Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

Sonia Debal geeft de (brandende) fakkel door

S_Debal

Foto Stijn Vos

Drieëntwintig jaar trouwe dienst heeft ze er op zitten, een periode waarin ze het Cultuurcentrum heeft uitgebouwd tot één van de sterkste spelers in Vlaanderen in deze categorie. In een recent gesprek met EXit kondigde burgemeester Landuyt aan dat haar functie voortaan door twee mensen zal worden ingevuld, maar ook dat wordt geen eenvoudige klus. Zowel de schaduw als de erfenis van Sonia Debal zal nog lange tijd nawerken en de (kandidaat)opvolgers voor een zware opdracht plaatsen. Maar in afwachting dat het stadsbestuur die langverwachte knoop doorhakt pakt het Cultuurcentrum nog één keer uit met een stevige seizoensbrochure, getekend Sonia: hagelwit, reliëfletters op de cover, tactiel, tastbaar. Niet toevallig toont het luik dans daarin een rijk geschakeerd palet. Als Sonia Debal de voorbije twintig jaar iets op de kaart heeft gezet in deze stad, is het beslist hedendaagse dans. In 1992 gestart met twee dansvoorstellingen (met inleidend gesprek), vandaag goed voor negentien voorstellingen en het internationaal gewaardeerd dansfestival December Dance.  Weten dat een absolute danstopper als Akram Khan hier in 2007 zijn eerste eigen productie uitvoerde, noopt tot enige fierheid.

Soepelheid in de programmering kan haar evenmin ontzegd worden. Tot 2001 en de komst van het Concertgebouw was het Cultuurcentrum het belangrijkste cultuurhuis, inclusief opera, pop, klassiek en hedendaagse muziek. Na het cultuurjaar 2002 werd geschakeld naar een ander niveau met meer aandacht voor jongeren, nostalgie, familievoorstellingen,wereldmuziek en samenwerking met Lessen in het Donker en andere. Het accordeonfeest Airbag en het  flamencofestival kwamen uit creatieve kokers en zijn nu vaste waarden op de affiche.

De grote troeven hielden ook stad: ‘Brugge Theaterstad’ met een aanbod voor grote en kleine zaal en de samenwerking met De Werf die leidde tot programmering in overleg. Nieuw dit jaar is de uitbreiding van de Bach Academie naar de Stadsschouwburg, de programmering van internationaal theater (uit Zuid-Amerika) en de aandacht voor de herdenking van Wereldoorlog I. Nieuw, met dank aan Stedenbeleid, is het project AMAZE waarbij jongeren een podium (de MaZ) en logistieke steun krijgen om artistieke ideeën vorm te geven. Volgens de bezoekcijfers is de helft van het publiek van het Cultuurcentrum jonger dan 26 jaar en met dat potentieel moet iets gebeuren. Blijft, tot slot, het luik beeldende kunst, in Brugge een domein dat aardig versnipperd ligt over diverse spelers, en straks met de Triënnale een prestigieus luik krijgt toegevoegd. Toch pakt programmator Michel Dewilde uit met de bekende Spaanse kunstenares Alicia Framis en met een eerder literaire kunsttentoonstelling in de Hallen: De Geschreven Stad, teksten, gedichten, redevoeringen vanaf de Griekse tijd tot vandaag. Rond de programmering van de Triënnale heerst nog volstrekte stilte, maar dit lijkt aardig in de buurt te komen. Brugge gaat een mooi cultuurseizoen tegemoet. (LF)

 

 

Comments are closed.

%d bloggers liken dit: