Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

Twee meisjes op het strand (van Calais)

L Taveirne3

Foto Stijn Vos

Lara Taveirne debuteert met sterke roman

‘Twee meisjes op het strand/ ze lezen modebladen/ ze kijken in het rond/ ze dromen van een prins’. Onsterfelijk gemaakt door Raymond, maar dat geluk was niet weggelegd voor twee Franse schoolvriendinnen die in 2005 samen van de 135 meter hoge kliffen van Calais naar beneden sprongen. Het voorval inspireerde de Brugse Lara Taveirne tot een sterk literair debuut: ‘De kinderen van Calais’.

Acteren en regisseren is haar halve leven, de andere helft besteedde zij de voorbije jaren aan het schrijven van een roman die wellicht diepe sporen zal nalaten. De auteur inspireerde zich hiervoor op een krantenartikel over de bizarre zelfmoord van twee hartsvriendinnen die samen uit het leven stapten, zonder aanwijsbare redenen achter te laten.

EXit: Laten we eerst een misverstand opruimen. Dit boek is niet geïnspireerd op de tragische dood van je broer? (Wolf Taveirne (°18) die vorig jaar in de bossen van Zweden in niet opgehelderde toestanden omkwam).

Lara Taveirne: ‘Nee, want het Calaisverhaal hield mij al in de ban sinds 2005. Het is echter wel zo dat ik pas beginnen schrijven ben nadat Wolf gestorven was. Het schrijven was voor mij bijna een redmiddel, al begreep mijn omgeving dat niet zo. Door het schrijven kreeg ik de kans om rustig en op mezelf te zijn. Er was alleen ik en het schrijven, maar terzelfder tijd was ik heel intens bezig met wat er in Wolfs en in ons leven gebeurd was. Ik heb dus zeker niet het verhaal van Wolf geschreven, al zullen bepaalde mensen dat misschien verwachten. Ik ben daar nog helemaal niet aan toe. Ik vind nu nog de woorden niet om erover te spreken, hoe zou ik er dan kunnen over schrijven?’

EXit: Terug naar de kliffen van Calais. Twee meisjes laten hun boekentas achter zich en springen 135 meter diep, de dood in. Je vertelt dat verhaal?

Taveirne: ‘ Nee, helemaal niet. Toen ik dat krantenartikel las, werd ik gegrepen door dat straffe beeld van twee meisjes die aan de rand staan, op zoek naar de grens van het leven. Dat ze dood insprongen, vond ik echter te macaber. Het artikel vermeldde ook nog dat aanvankelijk slechts één meisje teruggevonden werd, wat bij die ouders eventjes de hoop deed ontvlammen dat hun dochter niet zou gesprongen hebben. Dat vond ik een heel mooi idee: wat gebeurt er met het meisje dat meegaat tot aan de rand, maar uiteindelijk een stap terug zet. In werkelijkheid is dat tweede meisje later ook teruggevonden, maar dat gegeven wilde ik niet verwerken in de roman. Ik vind macaber pas mooi als er verschillende lagen op liggen. Mijn  verhaal gaat over het zware trauma van een meisje dat toch wil overleven, trauma’s die van generatie op generatie overgaan, en over hoe zo’n zwarte pagina diepe sporen nalaat in een mensenleven.’

EXit: Verschuilt Lara Taveirne zich in dit boek?

Taveirne:  ‘Niet autobio, maar ik gebruik wel elementen en ervaringen uit mijn eigen leven, zonder een kopie te zijn van dingen die ik heb meegemaakt. Hoewel…ik ben ooit eens, samen met een schoolvriendin, bijna van de school weggestuurd omdat wij samen aan de rand van zo’n klif in Cap Blanc Nez gingen staan, waarbij onze leerkrachten doodsangsten uitstonden. We deden dat niet om gek te doen, maar toch… Daarom denk ik, zelfmoord op die leeftijd heeft iets dubbels. Ik denk niet dat die twee meisjes zwaar depressief waren, maar dat ze op zoek waren naar grenzen, zowel in de liefde als in het gevaar. Wanneer wij aan de rand van zo’n klif gingen staan, was dat met de bedoeling om dubbel te voelen dat we leefden.  Daarom wilde ik het waarom van de meisjes openlaten in het verhaal.

LUC FOSSAERT

Info: De kinderen van Calais, Lara Taveirne, uitg. Manteau, 19,99 euro

Comments are closed.

%d bloggers liken dit: