Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

Sport en cultuur in Planeet Koers op 23 januari (Stadsschouwburg)

Over zadelpijn, derailleurs en ontsnappingen

 

MICHEL&GEERT_duo4_ZW©PaulDeCloedt

Foto Paul De Cloedt

 

Wielercommentator Michel Wuyts en muzikant Geert Vandenbon smeren hun kuiten in voor Planeet Koers, een voorstelling waarin ze en danseuse de wielrenners de sterren van de avond laten zijn. Op donderdag 23 januari brengen de heren deze intimistische ‘show’ in de Stadsschouwburg. En niet alleen voor koerszotten.

Geert Vandenbon: ‘Michel vertelt een aantal verhalen van enkele prominente wielrenners van wie de uitstraling zich niet beperkt(e) tot het wielermilieu en de wielerfans. Het zijn (bijna) geen anekdotische verhalen, zeker geen smeuïge geheimpjes, maar eerder verhalen met een grotere emotionele draagkracht. Hij krijgt het publiek lachend op zijn hand, maar evenzeer worden de mensen bij enkele passage muisstil. Hij sleept het publiek echt van het ene sterke moment naar het andere mee. De verhalen zelf zijn stevige brokken die verschillende richtingen uitgaan. Voor de pauze over een drietal figuren, na de pauze over twee andere personages.’

EXit: Kunnen jullie de heroïek van het wielrennen vertalen naar een theaterpodium?

Vandenbon: ‘Wuyts zoekt de menselijke kant van de coureur op, niet de heroïsche kant. Hij vertelt geen koersverhalen of situaties in de koers, tenzij die zijn verhaal over de betrokken renner kunnen kleuren. In de intimiteit zit ook de sterkte van het verhaal. Wuyts vertelt zeer suggestief, zeer woordenrijk, zeer taalvaardig, maar niet overdadig. Elke zin is belangrijk en stuurt het verhaal, maar de luisteraar moet zelf het decor en de setting fantaseren en verder invullen. Ook de foto’s die het verhaal ondersteunen, versterken die fantasie en die intimiteit.’

EXit: Michel is kopman tijdens de voorstelling, jij vervult de rol van luxeknecht?

Vandenbon: ‘Michel is een fantastische verteller, ik kan het niet genoeg benadrukken. Van bij het eerste moment pakt hij zijn publiek… en laat het niet meer los. Dik anderhalf uur later laat hij de mensen weer los uit zijn verhalencocon. Ik ben een beetje het cement in de voorstelling, of het rustpunt. Ik zet Michel uit de wind. Mijn liedjes – Nederlandstalig – spelen verschillende ‘rollen’. De ene keer versterken ze Michels verhaal, de andere keer breken ze de stilte, of bieden ze hem de kans een ander verhaal aan te snijden. De ‘pingpong’-aanpak zorgt er ook voor dat er heel wat vaart zit in de voorstelling, al is ze zeer intimistisch. We zitten/staan tenslotte maar met zijn tweeën op de scène. Met dan ook het ‘sobere’ gebruik van fotomateriaal. Ik put uit mijn eigen repertoire, ik speel vooral eigen nummers, waaronder twee songs die op maat van de productie zijn gemaakt. Daarnaast ook twee covers: een vertaling van de Dylansong ‘Forever Young’ en ‘Laat Me’ van Ramses Shaffy.’ (ADC)

De rest van het interview leest u in EXit januari.

Comments are closed.

%d bloggers liken dit: