Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

Maandelijks archief: oktober 2013

Marc Wildemeersch scoort in Londen met boek over Orwell & Kopp

launch event poster

‘Marc Wildemeersch onthult biografie van Georges Kopp, de commandant van Georges Orwell’, zo luidde de kop boven een EXit-artikel in oktober 2010. Vandaag, drie jaar later, volgt voor deze Brugse auteur een belangrijke waardering: een vertaalde en uitgebreide versie van het boek bij het Engelse Bookmarks, en oplagecijfers die hier doen dromen.

De Brugse leraar Marc Wildemeersch publiceerde in 2010  een boeiende monografie over het avontuurlijke leven van Georges Kopp, die bekend werd als de ‘Belgische’ vriend van de Britse schrijver George Orwell. Beiden ontmoetten elkaar tijdens en na de Spaanse burgeroorlog.

Wildemeersch (in EXit in 2010): ‘Georges Kopp zou mij uiteindelijk drie jaar bezighouden. Ik consulteerde lukraak enkele bronnen en viel van de ene verbazing in de andere. Om er twee te noemen: Kopp was helemaal niet gestorven in een Spaanse kerker, en een Belg was hij ook al niet. Ik besloot dieper te graven en zo kruisten dossiers van de Britse spionagedienst MI-5, de Belgische dienst Vreemdelingenzaken en het Franse vreemdelingenlegioen mijn pad. De zoektocht leidde mij bovendien naar de nabestaanden van mijn protagonist. Ik reisde ervoor naar Genval en ontmoette zijn oudste dochter Anne-Marie. Quentin, zijn jongste zoon, ontving mij in Pilsley nabij Birmingham. Ook Michel, zijn oudste zoon, en  Christophe, zijn kleinzoon, konden mij een aantal ontbrekende puzzelstukken aanreiken. Deze ontmoetingen vervolledigden voor mij het beeld dat natuurlijk nooit écht af zal zijn, al is het maar omdat elk familielid een andere kijk heeft op zijn vader of grootvader. ‘

Drie jaar terug vond de Vlaamse pers dit boeiende boek geen aandacht waard. Nu volgt er een tweede kans.

Info: Marc Wildemeersch, De man die wilde Belg worden, uitgeverij In De Knipscheer, www.marcwildemeersch.be

 

Leen Demeester verzamelt (haar) Fashion Icons

Leen Demeester

Leen Demeester en haar passie voor mode-iconen (Foto Stijn Vos)

Afkomstig uit Gent, maar straks volwaardig Brugse met een heerlijk gerenoveerd herenpand in Brugge, tekent Leen Demeester dezer dagen voor een opmerkelijke publicatie: Fashion Icons, een Engelstalig boek over mode-iconen en trends doorheen de geschiedenis. Waarom in het Engels? is de voor de hand liggende vraag. Mode is uiteraard een internationaal verschijnsel met het Engels als voertaal en Demeester wil haar boek vooral slijten via  e-Bay, Amazon en andere zegeningen van het internet. Naar eigen zeggen ‘met succes’.

Het boek grasduint in de geschiedenis van ‘iconische kledingstukken’ als het corset (Nicole Kidman brak er enkele ribben door tijdens de opnames van Moulkin rouge), de beha (die Carla Bruni ‘vergat’ tijdens een bezoek van de Russische president Medvedev),  de hoge hakken (‘high heels in combination with a sexy pair of jeans are definitely an eye-catcher’), de mini-rok (met dank aan de Britse Mary Quant in 1965) en andere ‘iconen’. Demeester vergezelt elk hoofdstuk van een ‘feministische kijk’  op het kledingstuk, hoewel niet altijd duidelijk is waarin het feminisme schuilt. Voorts komen een aantal mode-iconen aan het woord zoals Jean Paul Gaultier, Manola Blahnik, Patrizia Pepe, Edouard Vermeulen, Elvis Pompillo en Marlies Dekkers. Het boek biedt ook een keurige selectie van modefoto’s. Bedoeld voor de fans en vakmensen. (LF)

Info: Fashion Icons, Leen Demeester, uitg. Lannoo, verkrijgbaar in Boekhandel De Reyghere en de Fnac (Markt). 29,90 euro. 

Ingeloste belofte?

marjan-van-rompay

 

Vermoeidheid – misschien was het luiheid in vermomming – is een slechte raadgever, moest ik knarsetandend en ingehouden mompelend ervaren bij mijn keuze vrijdagavond voor het optreden van Marjan Van Rompay Group in De Werf. Dat de muzikante indrukwekkend is op saxofoon, zoals Jef Neve getuigt, kan niet worden ontkend, maar dat ze nu al zo’n uitzonderlijk talent zou zijn, heeft ondergetekende niet echt ervaren. Pauline van Schaik, die voor een aantal composities het vocale gedeelte mocht verzorgen, bleek slordig voorbereid: ze moest de (weinige en korte) teksten van het blad aflezen en wist soms niet eens goed wanneer in te vallen… Restten de heerlijke, maar al te korte momenten waarop de andere 3 muzikanten – onder wie pianist Bram Weijters die als steeds schitterde en constant het meest applaus in ontvangst mocht nemen – volop hun ding konden doen: voor mij hebben zij dit concert naar een hoger niveau getild. Niettemin kon ook dat pianotrio tijdens de momenten zonder vrouwelijke inbreng nimmer uit mijn  achterhoofd het citaat van Radiohead wissen: “What the hell am I doing here, I don’t belong here”.

Overigens vond de overgrote meerderheid van de aanwezigen in een volgelopen Werf dit een zeer sterk concert, getuige de stapel verkochte cd’s, hetgeen ik Marjan Van Rompay Group van harte gun! Ongetwijfeld ben ik het die niets van de hype heb begrepen. (PJG)

Jazz zonder drummer

Foto34Peacekleur3GuyVandePoel_134440

Een jazzgroep zonder drummer, het is eerder ongewoon, maar niet zó uitzonderlijk: zie het legendarische trio van Paul Bley, Jimmy Giuffre en Steve Swallow indertijd.

Ook Ben Sluijs (sax en fluit) Brice Soniano (contrabas) en Christian Mendoza (piano) – eerder al samen te horen op “Arbr’ en Ciel” van Christan Mendoza Group – kiezen met 3/4 Peace voor die formule. De vorig jaar op El Negocito Records uitgebrachte eerste titelloze vinylplaat (!) – ingesloten ook een cd-versie – met eigen composities, standards en vrije improvisatie, mocht zich in lovende recensies verheugen. Dat repertoire komt het triumviraat op zondag 13 oktober om 17.00 uur live voorstellen in Vrijstaat O. (Wie dit concert door omstandigheden misloopt, krijgt in februari een herkansing, maar dan in De Werf.) (PJG)

 

Tickets en info www.vrijstaat-o.be

Concerttip MARK EITZEL + SACRI CUORI Vrijdag 11 oktober 2013, MaZ

Marc Eitzel 2012 (c) WoodPhoto
W

e hadden ooit nog het voorrecht om een concert te kunnen meemaken van de alternatieve rockband American Music Club uit San-Francisco. Door de charismatische performance van frontman Mark Eitzel  fladderden hun songs toen als vlindermessen door onze ziel. In 1994 stapte Mark Eitzel uit de groep en focuste zich op een solocarrière. Al die tijd heeft hij ons verblijd met cd’s als ’60 Watt Silver Lining’, ‘Words And Music’ en ‘The Invisible Man’ waarop hij meesterlijk americana, folk en rock aan elkaar weet te lijmen. Vorig jaar bracht hij het nieuwe album ‘Don’t Be A Stranger’ uit.

Warm aanbevolen door Jef Neve

marjan-van-rompay

 Twaalf jaar moet Marjan Van Rompay geweest zijn toen hij haar voor het eerst hoorde spelen, en achter die saxofoon kon je haar met moeite zien, herinnert Jef Neve zich. De overtuiging die hij toen al had, nl. met een uitzonderlijk talent te maken te hebben, is er bij haar eerder dit jaar verschenen debuut alleen maar sterker op geworden. Hoewel die cd als titel wel heel bescheiden “Silhouette” meekreeg, verdient het album volgens Neve een ereplaats op de bovenste plank van iedere cd-collectie.

Op vrijdag 11 oktober brengt een optreden in het kader van JazzLab Series haar naar Brugge. In De Werf staat ze met een wat afgeslankte versie van de groep waarmee ze die eerste cd opnam; special guest is Paulien van Schaik (vocals) die ook op enkele tracks van “Silhouette” is te horen. (PJG)

Praktisch: 11 oktober om 20.30 uur – info en 

Student Welcome 2013

Compact Disk Dummies

Compact Disk Dummies

 

STUDENT WELCOME 2013 ft.THE OPPOSITES + COMPACT DISK DUMMIES + THE WHATEVERS + BASEBREAK  + VILLA BOTA’S STUDENT LOVE SHOW

 Donderdag 10 oktober 2013, MaZ

Brugge = Studentenstad! Om de studerende jongeling te verwelkomen, vindt er in de Magdalenazaal een nieuwe editie plaats van ‘Student Welcome’. Villa Bota luidt, samen met de Brugse studenten, studentenclubs en hogescholen,  het nieuwe academiejaar in met Villa Bota’s Student Love Show. Na The Whatevers en Basebreak kan iedereen zich tegoed doen aan de nederhop van Willy en Big2 van The Opposites en de elektropunk van de jonge rockrallywinnaars van Compact Disk Dummies. Nog even loos gaan en dan pas met de neuzen in de boeken duiken, gasten!

Info: www.cactusmusic.be

The Opposites - Yamandu Roos (c)

The Opposites

 

1 +1 = 3 in Parazzar


Bruno Ferro Xavier da Silva

Bruno Ferro da Silva

Triotiz

Triotiz

Triotiz is het internationale driemanschap dat op deze zondagavond de eerste muzikale opdracht krijgt. Voor dit psychedelisch jazz-rock trio schrijft gitarist Giotis Damianidis (GR) de composities die zich (in een poging tot) nog het best laten kwalificeren als  heavy rock grooves versmeltend met “spacy sounds”. De muzikanten hebben echter ook een stevige jazzy achtergrond en zonder twijfel mag “improvisatie” wel hun moedertaal worden genoemd. Behalve Damianidis op gitaar en effecten, telt dit ensemble (zonder bassist) in de rangen Joao Lobo (PT) op drums en Giovanni di Domenico (IT) op Fender Rhodes en “Electronics”.

Voor de tweede set tekent Ventriloquism (letterlijk: “buikspreken”), een langlopend project van Bruno Ferro Xavier da Silva. Deze Rotterdamse artistieke duizendpoot – want: bassist/componist/visual artist/ performer/improvisator – schrijft alle materiaal dat steeds de basgitaar als vertrekpunt heeft. Die stukken kunnen zowel solo als door diverse combinaties van muzikanten worden uitgevoerd. Waar de “buikspreker” zijn stem zo manipuleert dat het lijkt alsof ze van elders – bv. uit een pop – komt, gebruikt da Silva zowel instrumenten als/of andere muzikanten om datzelfde effect te bereiken. Zijn muziek brengt hij met behulp van illustraties, notenschrift en via aanwijzingen tot leven. Zondag gebeurt dat in een constellatie bestaande uit de bassist zelf, Philipp Ernsting (“vibraphonette”/drums) en Nique Quentin (percussie).

Omdat in Parazzar de rekenkunde nu eenmaal wil dat 1 + 1 gelijk is aan 3, volgt nadien nog een derde set – lees: een jamsessie – waarvoor de muzikanten uit beide trio’s hun improvisatorische krachten bundelen onder de tongbrekende naam Ventriotizloquism! (PJG)

 

Praktisch: zondag 13.10 om 19.00 uur stiptwww.parazzar.be

 

Concerttip: MEURIS

 

meuris_-_mirage_0

Woensdag 9 oktober 2013, Stadsschouwburg

We zien hem zo graag bezig, molenwiekend op het podium om in het diepste punt van zijn ziel te laten kijken. Stijn Meuris torst een verleden én een paar koffers vol steengoede songs met zich mee van zijn bands Noordkaap en Monza. Ook met zijn nieuwe formatie Meuris treft hij met zijn cd ‘Mirage’ weer goed raak. Leave it of love it. Wij stappen alvast aan boord. (ADC)

Info: www.ccbrugge.be

De dood in kinderschoenen

 De dood (1)De dood (2)

Onder deze titel, als een mokerslag, vindt in de Jan Garemijnzaal (Markt) van 3 tot 13 oktober een beklijvende tentoonstelling plaats over ‘rouwcultuur bij het verlies van een kind’. Dit project van Anne-Flor Van Meenen, consulente bij het Huis van de Mens (Jeruzalemstraat), kaapte vorig jaar de Provinciale Oost-Vlaamse Prijs voor Erfgoed weg. De tentoonstelling houdt nu halt in Brugge.

Uw of andermans kind dat sterft, het zorgt niet alleen voor oeverloos veel verdriet, maar ook voor heel veel ‘ongemak’, onwetendheid, schroom en schrik. Dit project wil daar iets aan doen.

Anne-Flor Van Meenen verrichtte hiervoor heel wat veldwerk. Ze bracht bijna alle West-Vlaamse begraafplaatsen in kaart en noteerde hoe de graven eruit zien, hoe er een evolutie bezig is naar meer speelsheid in de opmaak, welke speeltjes hun intrede doen. Blijkt: de kinderwereld heeft zijn intrede gedaan in de grafcultuur tot en met de inrichting van foetusweides. Veel grafschriften worden nu persoonlijker, alleen bedoeld voor de intimi, en verwoorden emoties. De religieuze boodschap is zelfs helemaal naar de achtergrond verdwenen, poëzie kwam in de plaats. Favorieten blijven Frederik Van Eeden, De Kleine Prins, kinderliedjes of eigen vondst. Opvallend: de anonimiteit is opgeheven, kinderen zijn geen miniatuur-volwassenen.

Anne-Flor Van Meenen: ‘Er wordt gezegd dat graven spreken, dat geldt zeker voor kindergraven. Ze vormen versteende brailletekens aan de hand waarvan een vergeten, steeds evoluerend verhaal van afscheid en rouw kan afgelezen worden.  Ze zijn kleine getuigen van pijn en verdriet, verbondenheid en zingeving, troost en hoop, onverschilligheid en erkenning. Dit project wil dit erfgoed in de kijker plaatsen en het verlies van een kind als thema meer bespreekbaar maken. Woord, muziek en beeld gaan hand in hand om dit thema zowel krachtig als ontroerend mooi een podium te gunnen.

Kunst met weerhaakjes.’

Het resultaat is een sobere, zwart-wit fototentoonstelling geïllustreerd met thematisch gebundelde beelden over enkele evoluties in onze rouwcultuur. Aan de hand van typische symbolen op kindergraven, grafschriften en portretten worden tendensen blootgelegd. Er is ook aandacht voor de groeiende erkenning van het belang van een waardig afscheid, zowel op juridisch als ritueel en funerair vlak. Deze kernachtige expositie geeft een beeld van een onderkend, steeds evoluerend verhaal van rouw en afscheid. (LF)

Info: ‘De dood in kinderschoenen’, van 3 tot 13 oktober, elke dag van 10 tot 18 u. Op 10 oktober infoavond ‘rouw’, op 13 oktober literaire slotavond. Alle info omtrent programma komt op http://www.vrijzinnigwestvlaanderen.be/dik.

 Foto’s

Dit project wil graag aandacht besteden aan de rouw van getroffen gezinnen. Wilt u graag een (klein)kind, broer of zus herdenken, dan kan u Anne-Flor Van Meenen een foto bezorgen. Zij neemt deze foto’s op in de herdenkhoek tijdens de tentoonstelling. Er gelden geen leeftijdsbeperkingen, ook een echografie is mogelijk.

%d bloggers liken dit: