Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

Ingeloste belofte?

marjan-van-rompay

 

Vermoeidheid – misschien was het luiheid in vermomming – is een slechte raadgever, moest ik knarsetandend en ingehouden mompelend ervaren bij mijn keuze vrijdagavond voor het optreden van Marjan Van Rompay Group in De Werf. Dat de muzikante indrukwekkend is op saxofoon, zoals Jef Neve getuigt, kan niet worden ontkend, maar dat ze nu al zo’n uitzonderlijk talent zou zijn, heeft ondergetekende niet echt ervaren. Pauline van Schaik, die voor een aantal composities het vocale gedeelte mocht verzorgen, bleek slordig voorbereid: ze moest de (weinige en korte) teksten van het blad aflezen en wist soms niet eens goed wanneer in te vallen… Restten de heerlijke, maar al te korte momenten waarop de andere 3 muzikanten – onder wie pianist Bram Weijters die als steeds schitterde en constant het meest applaus in ontvangst mocht nemen – volop hun ding konden doen: voor mij hebben zij dit concert naar een hoger niveau getild. Niettemin kon ook dat pianotrio tijdens de momenten zonder vrouwelijke inbreng nimmer uit mijn  achterhoofd het citaat van Radiohead wissen: “What the hell am I doing here, I don’t belong here”.

Overigens vond de overgrote meerderheid van de aanwezigen in een volgelopen Werf dit een zeer sterk concert, getuige de stapel verkochte cd’s, hetgeen ik Marjan Van Rompay Group van harte gun! Ongetwijfeld ben ik het die niets van de hype heb begrepen. (PJG)

Comments are closed.

%d bloggers liken dit: