Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

Jazz uit de broeierige Britse kweekvijver

 

 


 

Nat Birchall

Na de Britse trompettist Matthew Halsall vorig seizoen, nodigt De Werf in de reeks ‘Close Encounters’ – een samenwerking met Cactus Muziekcentrum – opnieuw een Britse muzikant uit: Nat Birchall. In de aankondiging van deze saxofonist luidt het cryptisch: “een in onze contreien lange tijd goed bewaard gebleven geheim”.

Benny Claeysier: ‘Om mij onbekende redenen is het precies erg moeilijk voor Britse jazzgroepen om de oversteek te maken naar het Europese vasteland, en omgekeerd. Dingen die in Engeland vaak al een tijd heel erg populair zijn, stromen maar sporadisch het Kanaal over. Nat Birchall is een voorbeeld van zo’n artiest. Nochtans releaste hij de afgelopen drie jaar als leader twee fantastische platen die in eigen land zéér enthousiast zijn onthaald in de pers. Daar is de steun en airplay van BBC radio-icoon Gilles Peterson niet vreemd aan: deze wereldvermaarde radiodeejay is gekend voor zijn scherpe neus voor muzikaal talent en stond bv. begin de jaren’ 90 mee aan de wieg van internationale sterren als Amy Winehouse en Jamiroquai. Birchall’s debuutplaat ‘Sacred Dimension’ (Gondwana, 2011) zat een hele tijd in heavy rotation in Gilles Peterson’s radioshow, waardoor de status van deze muzikant van ‘nobody’ tot ‘somebody’ uitgroeide’.

EXit: Voor de reeks ‘Close Encounters’ werken jullie samen met Cactus Muziekcentrum. Hoe vertaalt zich dat concreet?

Benny Claeysier: ‘Binnen ‘Close Encounters’ proberen we, zoals de titel verraadt, muzikale kruisbestuivingen op te zoeken, ontmoetingen tussen twee werelden die op de grens zitten van beider werkingen. Beide partners verbinden zich er toe om à rato van 3 à 4 concerten per seizoen muzikale projecten te presenteren onder deze koepel. De programmatie doen we samen: ieder kan een voorstel inbrengen en als we het eens zijn over het artistieke aspect, bekijken we gezamenlijk de haalbaarheid en beschikbaarheid. We proberen ook telkens de beste setting te bieden. Net zoals het vorige concert (Matthew Halsall Quintet) vindt het concert van Nat Birchall plaats in De Werf, omwille van de intimiteit van de muziek. Niets sluit echter uit dat we bij meer ‘swingende’ projecten verhuizen naar de MaZ en werken met een clubopstelling en voor een staand publiek.’

EXit: Is het toeval dat na de keuze voor Matthew Halsall vorig seizoen nu opnieuw in de Britse jazzscene wordt gevist?

Benny Claeysier: ‘Dat heeft te maken met de eerdere conclusie dat Britse jazzgroepen maar heel zelden de oversteek maken. Nochtans is het daar een broeierige kweekvijver van creatief talent. In Engeland hebben ze sinds het begin van de rockgeschiedenis een heel levendige underground scene. Genres zoals mod, punk, drum’n’bass, acid jazz, garage, dubstep, … zijn allemaal producten van die underground scene, waarbij Britse artiesten elementen ontlenen aan andere culturen, er vervolgens hun ding mee doen en zo een nieuwe taal ontwikkelen. Via de Jamaicaanse immigranten die uit de ex-kolonie overkwamen, sijpelden langzaam maar zeker invloeden uit de reggae en vooral dub binnen in de Britse muziek. Punkgroepen zoals The Clash begonnen te experimenteren met dub effecten, groepen als The Specials maakten hun eigen punkversies van Jamaicaanse ska en reggae, The Rolling Stones namen een plaat op met Peter Tosh van The Wailers, … Begin de jaren ’90 ontstond dan weer jungle, de voorloper van drum’n’bass en alle andere daaropvolgende muziekgenres, waarbij vooral drums en (diepe) bassen van primordiaal belang zijn. Ondanks alle onderlinge muzikale verschillen, hebben de Britten doorheen de voorbije decennia hun eigen sound ontwikkeld, van indie rock over elektronica tot jazz. Via 3 concerten (Matthew Halsall Quintet op 23 maart 2013, Nat Birchall op 5 oktober 2013 en GoGo Penguin straks op 13 december 2013) willen we de Bruggeling laten proeven van die Britse jazzsound. Al moet ik eerlijkheidshalve wel bekennen dat Nat Birchall qua sound en composities zeer veel mosterd haalt bij John Coltrane. Maar dat is net het wonderlijke aan muziek: die constante wisselwerking.’

EXit: Ervaren jullie dat De Werf via deze formule een publiek bereikt dat naar jullie andere jazzoptredens de weg niet vindt?

Benny Claeysier: ‘Het is op zijn minst onze ambitie om nieuwe mensen te laten proeven van de taal van jazzmuziek. En andersom: jazzliefhebbers te laten kennismaken met de rijk geschakeerde genres die zich binnen de wereld van de pop, rock en elektronica manifesteren. Op die manier hopen we bruggen te bouwen. Tot onze grote vreugde zijn we daar bij het concert van Matthew Halsall wonderwel in geslaagd: we mochten het bordje ‘uitverkocht’ bovenhalen en zagen een mooie mix van bekende en nieuwe gezichten in De Werf, jong en oud door elkaar. We kunnen dus enkel tevreden terugblikken op dat concert en hopen om voor het optreden van Nat Birchall opnieuw dat succes te kunnen boeken, al loopt de voorverkoop een stuk moeizamer. In ieder geval, jonge en/of nieuwe mensen enthousiasmeren om een jazzconcert bij te wonen, blijft een werk van lange adem, met vallen en opstaan. Toch merk ik persoonlijk dat de afgelopen twee seizoenen steeds meer jonge mensen de weg naar De Werf vinden en voor een instroom van nieuw publiek zorgen. Dat heeft voor een groot stuk met de programmatorische keuzes te maken en met publiekverbredende activiteiten zoals onze gratis maandelijkse jamsessies. Helaas bestaat er geen geijkte formule om een jong publiek voor jazz te winnen. Daarom is constant daarop inzetten een absolute must, want de aanhouder wint!’ (PJG)

 

Praktisch: zaterdag 5 oktober om 20.30 uur – tickets en info: www.dewerf.be

 

 

Comments are closed.

%d bloggers liken dit: