Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

Badenhorst zingt… en andere verrassingen

 Joachim Badenhorst

 

Joachim Badenhorst, door Vrijstaat O. als curator aangetrokken voor de nieuwe aflevering in de reeks “Soulmates Sessions” zaterdag jl., heeft zich wel op een uitzonderlijke manier van die opdracht gekweten: niet alleen bleek elk der aantredende acts van zeer hoog niveau, de samensteller van het programma zelf kwam op méér dan een manier verrassend uit de muzikale hoek. 

Tijdens de aankondiging kon presentator Pieter Koten met enige trots aan het publiek kond doen dat Mark Lefever, peter van de vzw JazzLab Series die op 28.09 zijn 20–jarig bestaan vierde, uit de 20 feestavonden op 20 locaties deze had gekozen in Vrijstaat O.

Aan Rawfishboys was het om het eerste luik van de triple bill in te vullen. Dit duo, bestaande uit Badenhorst zelf (rieten) en de Franse contrabassist Brice Soniano, leerde elkaar 11 jaar geleden kennen op het Conservatorium in Den Haag en heeft intussen al 2 cd’s uit (waarvan zaterdag helaas geen enkel exemplaar te koop). Ze brachten een korte, maar intense set bestaande uit meeslepende improvisaties.

Nico Roig daarna betrad solo, want alleen gewapend met stem en akoestische gitaar, het podium om een aantal in het Catalaans gezongen eigen composities te brengen. Omdat de muzikant het zelf zonde vond dat ongetwijfeld niemand van de aanwezigen enig flauw benul had waarover zijn teksten gaan, achtte hij het aangewezen ze telkens in – zeg maar gerust broken English – kort toe te lichten. Dit leidde soms to hilariteit, hetzij omwille van de iets duidelijker wordende inhoud van de stukken, hetzij omdat Roig inzag dat het hem bij momenten toch niet lukte zich echt verstaanbaar te maken, hoe hij zich ook inspande. De vrees dat die taalbarrière zou wegen op de appreciatie van het publiek, was evenwel nooit nodig, zoals de zanger-gitarist snel mocht ervaren: zijn innemende persoonlijkheid, zangtalent, sterke composities en zijn gitaarspel overtuigden ruimschoots. Een revelatie, deze Catalaan! Het zou niet bij deze ene verrassing blijven…

Want toen moest slotact – top of the bill, onmiskenbaar – Carate Urio nog op, een kwartet met daarin de 3 al vermelde muzikanten (Nico Roig nu wel op elektrische gitaar), aangevuld met de Ier Sean Carpio (drums, melodica, elektrische gitaar, zang). De set begon met Badenhorst aanvankelijk – verrassend want onvermoed! – op keyboards en bestond uit (ogenschijnlijk?) geïmproviseerde stukken die overgingen in composities met  veelgelaagde klanktapijten en achtergrondzang van Carpio of Roig of Soniano of de drie samen. Tijdens een aantal stukken met interactie tussen Roig en Carpio beiden op gitaar, kreeg men het gevoel naar de soundtrack van een bevreemdende film te luisteren. Dé finale en ongetwijfeld grootste verrassing kwam ontegensprekelijk toen ook plots Joachim Badenhorst zich tot zanger ontpopte, bovendien van teksten in zijn moedertaal (“Een schoon hemd” en “Genoeg gedronken”). Alle gebrachte stukken kwamen overigens uit en kunnen worden nabeluisterd op de boeiende debuut-cd “Sparrow Mountain”.

Badenhorst zorgde door zijn keuze voor een zeer gevarieerde avond die toch als één logisch aaneensluitend totaalaanbod aanvoelde. De vooraf hoog gespannen verwachtingen werden ingelost, want de meegebrachte muzikanten bewezen – zoals hij me tijdens een korte babbel vooraf had verzekerd – tot de top te behoren. Deze “Soulmates Sessions” wordt in mijn herinnering dan ook opgeslagen als een van de meest memorabele concertbelevenissen van 2013. (PJG)

Comments are closed.

%d bloggers liken dit: