Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

Volle Halve Maan voor Zot van Jazz

 Jef Neve & José James in Concert

Jef Neve (foto Jesse Willems) 

Reeds tijdens zijn welkomstwoord kon Xavier Vanneste trots en triomf in zijn stem laten doorklinken: voor de 2de editie van zijn jazzavond waren alle toegangskaarten verkocht, wat zich concreet vertaalde in een publieksaantal van 250 muziekliefhebbers.

Alano Gruarin Trio bleek een perfecte opener om het publiek op te warmen: zijn set bestond hoofdzakelijk uit uptempo composities, zeer aanstekelijk en toegankelijk. Een aantal van die nummers hadden bovendien een hoog humorgehalte – “A Cat called Mouse” bv., of “At Werner’s Place”, wat niet alleen in de muziek te horen was maar tevens zichtbaar in het spelplezier waarmee het trio ze bracht. Ook de verstilde momenten maakten indruk, in het bijzonder “Have Mercy” en de – qua keuze toch wel verrassende – cover van “Twee Meisjes” van een stadsgenoot die we intussen allen kennen onder zijn verkorte naam RvhG.

In zijn aankondiging van de hoofdact van de avond, wees organisator Vanneste vervolgens op wat Jef Neve en Brugse Zot gemeen hebben: beiden zijn inmiddels tot ver buiten Europa bekend, zelfs tot in Japan toe. Neve koos voor zijn soloconcert verrassend om vooral covers te spelen, en dit ondanks zijn intussen toch wel flink gevulde portefeuille eigen composities. Die keuze liep als een rode draad doorheen het optreden, vanaf opener “Blackbird” (The Beatles) tot het slot (voor het bisnummer), nl. “Kundalini”, van Myrddin De Cauter. Ook andere gebrachte covers zijn een opsomming waard, al was het maar om te illustreren in welke rijke vijver de pianist viste: “Lush Life” van Billy Strayhorn (“black and gay”, benadrukte Neve en bezwoer het publiek via internet de tekst van die compositie op te zoeken); “A Case of You” (“een van de mooiste van Joni Mitchell”); “We zullen doorgaan” (jawel, Ramses Shaffy), “Synrise” (Goose!). Uiteindelijk bracht hij slechts een klein handvol eigen composities, waarvan vooral een zeer intens “Endless DC” na bleef zinderen. “Het is altijd fijn teruggevraagd te worden voor een bisnummer”, bekende Jef Neve ontwapenend eerlijk, nadat de aanwezigen middels luid applaus hadden laten blijken nog in de stemming te verkeren voor een extra nummer. Dat werd “One for the Load”, een jeugdcompositie geschreven tijdens zijn studies aan het Lemmensinstituut en opgedragen aan een in het geheim aanbeden jongeman (“ik was toen nog niet uit de kast”), Luc genaamd. Een zeer gesmaakt optreden, dat soloconcert!

Het Wim Ramon Trio – een niet zo vaak geziene combinatie qua instrumenten, want gitaar, sax en bas –  deed als afsluiter precies wat werd verwacht en waarvoor het op de affiche stond: met een setlist vol soepel gespeelde, zeer vlot in het gehoor liggende nummers de gesprekken opluisteren van al wie na het buitengebeuren in de zgn. pianobar bleef hangen voor een evaluatie of gewoon een aangename babbel bij een Brugs streekbier.

Met Zot van Jazz heeft Brugge er sinds vorig jaar een (mini)jazzfestival bij. De formule van toegankelijke jazz gebracht door Belgische muzikanten slaat duidelijk aan bij een breed publiek. Het is dus hopen op een vervolg in 2014. (PJG)

Comments are closed.

%d bloggers liken dit: