Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

Maandelijks archief: mei 2013

Literaire kroegavond ‘Gruuthusehandschrift anno 2013’

Kroegavondkopie

Rond 1400 kwam in Brugge regelmatig een groepje vrienden samen in één van de vele herbergen van de stad om te zingen en te dichten over de liefde, de vriendschap, hun nachtelijke uitspattingen, hun artistieke en maatschappelijke idealen en – hoe kan het ook anders – hun verering van Maria. Hun liederen en gedichten zijn vereeuwigd in het Gruuthusehandschrift.

Deze eeuwenoude kroegperformance wordt 600 jaar later overgedaan met hedendaagse teksten en gedichten. Een amalgaam van acteurs en dichters van dienst zullen samen met Het Venijnig gebroed, regisseur Lucas Vandenbussche van Tink Tank Performances en last but not least het publiek zelf er een literaire kroeggebeuren van maken. Verleden en heden versmelten in een eigenzinnige en beklijvende kroegavond in één van de oudste kelders van Brugge. (LF)

De Nocturne, Wollestraat 29, Brugge, vrijdag 7 juni 2013, vanaf 19u.30 

Nieuwe novelle van Peter Verhelst

 cover peter verhelst

‘Ik wil altijd opnieuw door verlangen worden aangeraakt. En opnieuw.’

 

Mooie momenten van herkenning wanneer je een stukje van jezelf tegenkomt in de woorden van een ander. Een klein moment van inzicht. De bevestiging van een gedachte. Of die lichte huiver wanneer de spiegel die de schrijver je voorhoudt een onverwacht en ontluisterend beeld toont. Ik hou daar wel van. Een duwtje dat je even uit evenwicht brengt. Dat is precies wat Peter Verhelst doet in zijn nieuwe novelle Geschiedenis van een berg : hij houdt de mens, de beschaving tegen het licht, en dat geeft verrassende schaduwen. Verrassend misschien dat u zichzelf dreigt te herkennen in een kaalgeschoren, gecastreerd en in pak gestoken wezen wiens mens-zijn recht evenredig is aan de belwaarde van zijn GSM. Verhelderend om de beschaving, de wereld die we gecreëerd hebben, beschreven te zien als een berg afval waarop bloemen groeien. Troostend dat de mens zoveel moeite doet om op die afvalhoop de allermòòiste bloemen te planten. Bloemen die uiteindelijk symbool staan voor literatuur, poëzie, het woord.  Zo beschrijft Geschiedenis van een berg ook de wisselwerking en het gevecht tussen natuur en cultuur, oerkracht en beschaving, mens en dier. Mag het wezen zich op de borst slaan wanneer hij uiteindelijk zijn brevet van menselijkheid haalt?  Niet perse, want die menselijkheid brengt ook gevoelens van schuld, verdriet en verraad met zich mee. En liefde. En verlangen. Want dat is volgens Verhelst wat ons echt tot mens maakt : het zoeken en verlangen. “Opdat ik altijd zou zoeken. Verlangen. Ik wil altijd opnieuw door verlangen worden aangeraakt. En opnieuw.” Hij zegt het met Samuel Beckett : “Ooit geprobeerd. Ooit gefaald. Maakt niet uit. Probeer opnieuw. Faal opnieuw. Faal beter.” Blijven geven, nooit opgeven, da’s dan weer de mens op zijn schoonst.

En Peter Verhelst zegt het ook zo mooi, met prachtige, toverachtige beelden. Ook al is dit een weinig hermetisch en zeer begrijpelijk boek, ik blijf toch vooral fan van die zinnen waarvan je eerder voelt wat ze betekenen, dan dat je het zeker weet. Je hoeft niet alles te begrijpen om het mooi te vinden. Ook dat is troostend.

CHRISTINA VAN GEEL

Lien Annicaert: ‘Mijn hart ligt bij het maken’

 

lien-annicaert_ Jonas-Vincken

Lien Annicaert (foto Jonas Vincken)

Jong Wilt in De Werf: gedurfd toneel

Uitgeweken Bruggelinge Lien Annicaert stond voor het eerst op de scene in het Concertgebouw tijdens een schoolfeest. Na haar studies theaterwetenschappen aan de Gentse Universiteit trok ze richting Maastricht. De opleiding daar is er één voor docent/regisseur, maar Annicaert leert er ook acteren en improviseren.

EXit: Waar gaat Terrarium over?

Annicaert: ‘Ik ben al lang gefascineerd door alledaagse handelingen die mensen onbewust uitvoeren: de manier waarop iemand een kopje koffie drinkt, hoe iemand de metro neemt, … Dingen die we nog nauwelijks opmerken, maar die wel heel erg ons leven bepalen. Daarnaast interesseert ook het leven in de stad mij enorm. Ook daarbinnen vormen mensen patronen en structuren waarmee ze proberen hun leven beheersbaar te maken. Op die manier ben ik terecht gekomen bij mijn belangrijkste inspiratiebron, het boek De onzichtbare steden van Italo Calvino.’

EXit: In welke zin inspireert het jou?

Annicaert: ‘Het boek gaat over hoe een stad betekenis krijgt door de verhalen van mensen. Ik ben vertrokken vanuit stadsplannen en ben uitgekomen bij de architectuur van steden. Ik zoek daarbij vooral naar de verhalen en herinneringen die aan die stenen en gebouwen vasthangen. Theater is een uniek medium om die bloot te leggen. Het boek blijft ook actueel, want de stad wordt ook vandaag enorm in vraag gesteld: wat zijn de grenzen ervan, hoe deinen ze uit, …’

EXit: Vanwaar de titel Terrarium?

Annicaert: ‘In een terrarium kijk je ook naar alledaagse, onbewuste bewegingen van dieren. In mijn voorstelling zal het publiek kunnen meekijken naar het dagelijkse leven in de stad, zonder daarbij voyeuristisch te zijn. Ik speel op vormelijk vlak nog met veel ideeën. Wat wel vast staat, is dat ik voor een black box voorstelling ga. Ik zou ook met een performance de stad kunnen intrekken, maar daar ben ik nog niet aan toe.’

EXit: Voor welk soort theater wil je gaan?

Annicaert: ‘Mijn hart ligt bij regisseren en maken, ook met jongeren. Mijn stukken zijn vaak cross-overs met een grote esthetiek, heel fotografisch. Ik vertrek graag vanuit beelden en breng fysiek theater waarbij het lichaam centraal staat. Ik ben zelf geen danseres, maar wat Wim Vandekeybus, Anne Teresa De Keersmaeker en Pina Bausch doen, fascineert me enorm. Puur op theatervlak ben ik dan weer grote fan van de complexloosheid van Tg Stan.’

 

Info Jong Wilt KC De Werf, donderdag 30 mei, vrijdag 31 mei 2013, 20.00 uur en zaterdag 1 juni 2013, 19.00 uur, De Groenplaats, Groenestraat 19B, t 050 33 05 29,  beperkt aantal plaatsen, reservatie is aangewezen. reservatie@dewerf.be, www.dewerf.be

Onthullende petites histoires uit de Brugse politiek

Geen éminence plus grise in deze stad dan Hedwig Dacquin, oud-hoofdredacteur van het Brugsch Handelsblad. In 1997 reeds bundelde hij een reeks anekdotes uit de lokale politiek in het boekje ‘Lang Leve de Gesneuvelden’ (waarmee wijlen Pieter Leys, ietwat beneveld, een 11 november-herdenking besloot). Nu is er een vervolg: De Akkoorden van Brugge en andere onthullende verhalen, waarin acht items summier worden (na)verteld.

Zo vertelt ‘Brugge wordt groot’ het (nu) vermakelijke verhaal van de gemeentefusies, een operatie die in 1969 het beste uit de gemeentepolitiek naar boven bracht, met onder meer een barricade van boerenkarren op het gemeenteplein van Sint-Andries. Twee promotoren van de fusie, Frank van Acker en Michel van Maele ontkenden later dat hun pro fusie-stem met hun latere politieke ambitie te maken had. De Brugse fusie gold overigens als een nationale testcase.

Even vermakelijk is het verhaal van de Amerikaanse fantast Hiram Cantor die met reusachtige schepen een pendel tussen Zeebrugge en Amerika wilde realiseren (tot de concurrentie met een verbeterde versie ging lopen).  Een tragisch verhaal blijft de reconstructie van de moord op agent Albert De Leener in 1966 door de Franse gangster Jacques Zanotto. Pas na 286 dagen stilzwijgen onthulde de dader de plek in de duinen van Blankenberge waar het lijk al die tijd begraven lag.  Of het historisch klopt of niet, boeiend is het verhaal over de in 1945 teruggevonden ‘Madonna van Michelangelo’ die in 1944 door Duitse soldaten uit de Onze Lieve Vrouwekerk was gestolen. Het beeld werd door nazi’s opgeborgen in een zoutmijn in het Oostenrijkse Altaussee. Toeval een alerte tandarts speelden een hoofdrol bij het terugvinden van het beeld.

Het belangrijkste verhaal is uiteraard een overzicht van de Brugse politieke (voor)akkoorden die eigen zijn aan gemeenteraadsverkiezingen. Dacquin vergelijkt ze met doping in de sport: iedereen doet het, iedereen ontkent en iedereen biecht het later op. (LF)

De Akkoorden van Brugge, Hedwig Dacquin, uitg. Zorro  De akkoorden

Nieuwe chef-dirigent voor het Symfonieorkest Vlaanderen:

 ‘De chemie tussen het orkest en mij zit geweldig goed’

Bij ons is hij dan misschien wel een nobele onbekende, met Jan Latham-Koenig heeft het Symfonieorkest Vlaanderen een absolute topper binnengehaald. Het palmares van de Britse dirigent liegt er niet om: de maestro heeft al voor prestigieuze orkesten als de London Philharmonic, het symfonieorkest van de Wiener Staatsoper en de Royal Philharmonic gestaan. Momenteel bekleedt Latham-Koenig de positie van artistiek directeur van het OFUNAM, één van Mexico’s belangrijkste orkesten. Verder is hij chef-dirigent bij de Novaya Opera in Moskou, en vanaf mei 2013 dus ook bij het Symfonieorkest Vlaanderen.

EXit: Mijnheer Latham-Koenig, hoe bent u bij het Symfonieorkest Vlaanderen beland?

Latham-Koenig: ‘Ah, dat is het gevolg van een erg aangenaam gastoptreden vorig jaar. De chemie tussen het orkest en mij was dermate goed, dat er een wederzijdse wens was om de samenwerking voort te zetten. In het bijzonder was het ook de manier van werken van het orkest, die me enorm beviel. Hier werkt men immers projectmatig en niet van “9 to 5”. Hierdoor is er geen gevaar dat er routine, en daarmee een soort gelatenheid, zou sluipen in het functioneren van het orkest. Bovendien is niemand zeker van zijn stoel op die manier, wat een bron van motivatie en een gezonde dosis competitie vormt. Uiteindelijk leidt dit tot een zeer hoog kwalitatief niveau, dat bij dit orkest onmiskenbaar aanwezig is.’

EXit: Weet u al welke richting u met het orkest wilt uitgaan?

Latham-Koenig: ‘Absoluut. Deel van de reden waarom ik besloten heb om met het Symfonieorkest Vlaanderen in zee te gaan, is trouwens dat het orkest en ik op vlak van artistieke visie en muzikale keuzes volledig op dezelfde lijn zitten. Zonder te breken met het opgebouwde – vooral romantische – repertoire, willen we vaker de kaart trekken van de hedendaagse muziek. In België zijn er eigenlijk weinig andere symfonische orkesten die systematisch 20e en 21e muziek in hun repertoire opnemen. Omdat het essentieel is voor een orkest om zich te profileren en te onderscheiden van de rest, zagen we hier een unieke kans. Zelf een enorme liefhebber van hedendaagse klassieke muziek, wil ik deze doelstelling bijzonder graag mee helpen verwezenlijken. Concreet zullen we dit doen door elk jaar een hedendaagse componist centraal te plaatsen in ons programma. Komend seizoen is dat Magnus Lindberg.’

EXit: Wat is het geheim van een goede dirigent?

Latham-Koenig: ‘Voorbereiding. Het succes van een concert staat of valt met de voorbereiding tijdens de repetities die eraan vooraf gaan; dan is er de tijd en ruimte om alles in detail te bestuderen. In algemene termen bestaat de job van een dirigent er vooreerst in om de partituur vanbinnen en vanbuiten te kennen. In tweede instantie moet hij zijn visie op die partituur helder kunnen communiceren aan het orkest via de gestiek. Het derde en laatste facet van de job is het moeilijkste: terwijl het orkest speelt, moet de dirigent het resultaat evalueren en analyseren. Vervolgens moet hij nagaan wat er fout loopt, waarom dat zo is en hoe het probleem kan worden verholpen. Omdat deze elementen van het feedbackproces meestal simultaan plaatsvinden, maakt dat van dirigeren een erg complexe klus. Een goede dirigent kan al deze zaken snel en efficiënt uitvoeren, zodat het niveau van het orkest snel stijgt.’

EXit: Zo gesteld, lijkt het wel of een dirigent maar een handboek of recept te volgen heeft.

Latham-Koenig: ‘Vergis u niet. Deze algemene “taakomschrijving” van de dirigent, als ik mij zo mag uitdrukken, is het eerste maar tevens ook enige element dat voor alle dirigenten opgaat. Omdat een dirigent geen gebruik maakt van een medium, een instrument, maakt dat de stiel heel persoonlijk – de enige professie binnen de muziekwereld die nog persoonlijker is, is die van componist. Dit persoonlijke aspect van het dirigeren wordt van tel op de avond van het concert zelf, wanneer het eigenlijke werk er al moet op zitten. De aanwezigheid van het publiek maakt alles anders. Het enige wat een dirigent dan moet doen, is het orkest inspireren. Maar hoé hij of zij dat doet, daar bestaat geen vaste set regels voor.’

EXit: U bent actief bij verschillende andere gezelschappen. Hoe combineert u dit alles?

Latham-Koenig: ‘Door heel hard te werken (lacht)! Het is cruciaal om je tijd goed in te delen en zinvol te gebruiken. Maar bovenal, wat eigenlijk geldt voor elke activiteit, gepassioneerd zijn door wat je doet!

ALEXANDER JOCQUE

Info:

Het Symfonieorkest Vlaanderen brengt “Romeo & Juliet” op 28 mei in het Concertgebouw

Jan Latham-Koenig 5 - Paul Persky

Jan Latham-Koenig (foto Paul Persky)

http://www.symfonieorkest.be/

 

 

Trio Grande & Matthew Bourne in Vrijstaat O.

trio grande matthew bourne_LR

Matthew Bourne

“Ongetwijfeld de sterkste Belgische productie van het jaar.”, jubelde in De Morgen Didier Wijnants toen in 2008 “Un matin plein de promesses” (W.E.R.F. 069) werd uitgebracht. En in het andere landsgedeelte verzekerde Jean-Claude Vantroyen (Le Soir) n.a.v. het verschijnen van de opvolger “Hold the line!” (W.E.R.F. 093), 3 jaar later: “Un album de Trio Grande augmenté de Matthew Bourne: c’est un événement.”.

De muzikale verbintenis die percussionist Michel Debrulle, trombonist Michel Massot en saxofonist Laurent Dehors aangaan met improvisator Matthew Bourne (piano) blijkt inderdaad een geslaagde keuze, want resulteert in vindingrijkheid en niet voor de hand liggende composities. Wie daarvan houdt, kan op 12 mei naar Oostende, waar het gezelschap naar het podium van Vrijstaat O. wordt uitgenodigd. (PJG)

Praktisch: zondag 12 mei om 17.00 uur – alle info: www.vrijstaat-o.be

 

Een Brugge-avontuur voor De Kiekeboes

Onder een stralende lentezon stelde striptekenaar Merho gisteren in Café Vlissinghe het 136ste album van De Kiekeboes voor. Burgemeester Renaat Landuyt mocht het eerste exemplaar van deze populaire familiestrip in ontvangst nemen. Het verhaal ‘Schijnheilig Bloed’ speelt zich volledig af in Brugge en heeft een (hoofd)rolletje weggelegd voor een pedofiele bisschop die verdacht veel op ene Roger Vangheluwe lijkt…

Het verhaal in een notedop: Mona is het beu. Ze zit samen met haar vampierenfamilie in een muffe crypte onder de Heilig-Bloedkapel in Brugge en dat is niet naar haar zin. En waarom verdwijnt haar Benny elke nacht spoorloos? Wanneer er ook nog een demente bisschop in de kelders verdwaalt en Vladje van hem een vampier maakt, is de maat vol. Intussen genieten de Kiekeboes boven de grond van een fijn weekendje Brugge, niet wetende dat het verblijf voor een paar van hen zal eindigen in een crematorium…

Kiekeboes in Brugge 6 mei 2013 004

Tekenaar Merho in zijn favoriete herberg Vlissinghe

Over het ontstaan van dit album loopt vanaf vandaag tot 31 augustus 2013 een tentoonstelling in De Striep, Katelijnestraat 42 in Brugge

Cortázar als inspiratiebron voor jazzproductie

Miguel Zenon & Luarent Coq's Rayuela

Voor wat het voorlaatste concert van het lopende jazzseizoen wordt, lieten de muziekprogrammatoren van De Werf hun keuze vallen op een gemend Amerikaans-Frans kwartet. Basis voor dat optreden wordt de CD “Rayuela” (uitgebracht op het label Sunnyside), die altsaxofonist Miguel Zenón en pianist Laurent Coq in 2012 uitbrachten en waarvoor het gelijknamige boek van de Argentijnse auteur Julio Cortázar de inspiratiebron was. Voor hun muzikale interpretatie van dit “hinkelspel” schreven beide muzikanten los van elkaar hun aandeel van de composities: in tegenstelling tot wat men logischerwijs zou aannemen, pende Zenón (die zelf Zuid-Amerikaanse roots heeft) de zgn. “Parijse” stukken, terwijl Coq zich boog over Buenos Aires.

De tournee in het kader van de Europese release van deze CD brengt hen op 8 mei naar Brugge. Het kwartet telt in de rangen verder drummer en tablas-speler Dan Weiss (eerder dit seizoen al te zien in De Werf, toen aan de zijde van Rudresh Mahanthappa) en Dana Leong, die afwisselend op cello en trombone de rol van bassist op zich neemt, waardoor dit kwartet zich alvast qua bezetting onderscheidt van andere. (PJG)

 Praktisch: woensdag 8 mei om 20.30 uur – tickets en info via www.dewerf.be

QNX-4: reactie van de makers

 QNX4-2
Foto Kathleen Demey
Beste Paul Godderis, blij dat je QNX volgt en verheugd dat het werk van Helmut Stallaerts je kon bekoren. Dank ook voor je opmerkingen ivm stilte. Altijd bereid om dat soort dingen ernstig te nemen, we willen QNX immers in de beste omstandigheden laten zien.
Groet. Peter Verhelst en Maud Bekaert

“Die ene seconde” waarin naar stilte werd gesnakt

QNX4-3

Foto Kathleen Demey

 

QNX, het project van Maud Bekaert en Peter Verhelst, heeft als opzet in deze drukke tijden op verschillende locaties van de stad “stilteplekken” te maken. QNX1 in het Brandstraatje heb ik helaas en eigenlijk zonder aanwijsbare reden gemist, maar zeker tijdens mijn bezoek aan QNX2 in de Poertoren heb ik dat gevoel van even in een oord van rust te kunnen herademen mogen ervaren, en ook wel bij QNX3 in het Concertgebouw. Het bezoek aan QNX4, “een kijk- en denkritueel in het centrum van de stad” (Breidelstraat) leverde daarentegen niet het beoogde en gewenste resultaat op. Dat had weinig te maken met wat daar is te horen en te bezichtigen (wat dat laatste betreft, gebiedt de waarheid mij toch te bekennen dat de werken van Helmut Stallaerts véél meer mijn aandacht hebben gehouden dan deze van Mitja Tusek). De “suppoosten” van dienst op zaterdag 4 mei echter – hoe beleefd en vriendelijk ook bij het onthaal – bleken elkaar betreurenswaardig genoeg zeer veel te vertellen te hebben, hetgeen in die stille ruimte dan ook nog op hard stemvolume gebeurde. Zich echt concentreren zat er voor deze bezoeker nimmer echt in en van een denkritueel is al evenmin sprake geweest. Zelfs een korte intrede in de “denkruimte”, waar best wel een aantal behoorlijk interessante boekwerken konden worden ingekeken, bleef niet ongestoord. Jammer dat de nobele en bijgevolg lovenswaardige doelstelling van een dergelijk inhoudelijk waardevol project onder zo’n onachtzaamheid moet lijden. Misschien de medewerkers aan (een eventuele?) volgende aflevering vooraf toch iets beter briefen dat het bij QNX óók over stilte en contemplatie gaat? (PAUL GODDERIS)

 

%d bloggers liken dit: