Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

Nieuwe novelle van Peter Verhelst

 cover peter verhelst

‘Ik wil altijd opnieuw door verlangen worden aangeraakt. En opnieuw.’

 

Mooie momenten van herkenning wanneer je een stukje van jezelf tegenkomt in de woorden van een ander. Een klein moment van inzicht. De bevestiging van een gedachte. Of die lichte huiver wanneer de spiegel die de schrijver je voorhoudt een onverwacht en ontluisterend beeld toont. Ik hou daar wel van. Een duwtje dat je even uit evenwicht brengt. Dat is precies wat Peter Verhelst doet in zijn nieuwe novelle Geschiedenis van een berg : hij houdt de mens, de beschaving tegen het licht, en dat geeft verrassende schaduwen. Verrassend misschien dat u zichzelf dreigt te herkennen in een kaalgeschoren, gecastreerd en in pak gestoken wezen wiens mens-zijn recht evenredig is aan de belwaarde van zijn GSM. Verhelderend om de beschaving, de wereld die we gecreëerd hebben, beschreven te zien als een berg afval waarop bloemen groeien. Troostend dat de mens zoveel moeite doet om op die afvalhoop de allermòòiste bloemen te planten. Bloemen die uiteindelijk symbool staan voor literatuur, poëzie, het woord.  Zo beschrijft Geschiedenis van een berg ook de wisselwerking en het gevecht tussen natuur en cultuur, oerkracht en beschaving, mens en dier. Mag het wezen zich op de borst slaan wanneer hij uiteindelijk zijn brevet van menselijkheid haalt?  Niet perse, want die menselijkheid brengt ook gevoelens van schuld, verdriet en verraad met zich mee. En liefde. En verlangen. Want dat is volgens Verhelst wat ons echt tot mens maakt : het zoeken en verlangen. “Opdat ik altijd zou zoeken. Verlangen. Ik wil altijd opnieuw door verlangen worden aangeraakt. En opnieuw.” Hij zegt het met Samuel Beckett : “Ooit geprobeerd. Ooit gefaald. Maakt niet uit. Probeer opnieuw. Faal opnieuw. Faal beter.” Blijven geven, nooit opgeven, da’s dan weer de mens op zijn schoonst.

En Peter Verhelst zegt het ook zo mooi, met prachtige, toverachtige beelden. Ook al is dit een weinig hermetisch en zeer begrijpelijk boek, ik blijf toch vooral fan van die zinnen waarvan je eerder voelt wat ze betekenen, dan dat je het zeker weet. Je hoeft niet alles te begrijpen om het mooi te vinden. Ook dat is troostend.

CHRISTINA VAN GEEL

Comments are closed.

%d bloggers liken dit: