Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

De dans van Josse

Josse1

 
Josse De Pauw danste 2 avonden in De Werf
 
“Een dansje doen. Een mens doet een dansje.” Dat waren de openingswoorden van Josse De Pauw nadat hij eerst op het door het Kris Defoort Trio aanstekelijk gespeelde “Tokyo dreams ouverture” de daad vóór het woord had gevoegd. Wat volgde was een tekst over hetgeen ouder worden met het menselijk lijf doet en over hoe een man in de loop van zijn leven anders aankijkt tegen dansen. Blijkt tijdens zijn jonge jaren de dans een jachtmethode om een “droomlijf” te pakken te krijgen, dan volgt vaak daarna een periode waarin hij niet meer tot dansen komt: er is dat verlammende gevoel gevangen te zitten omdat aan zoveel verwachtingen op allerlei vlak moet worden voldaan, waardoor alles tot saaiheid verwordt. Met soms als gevolg gedurende een bepaalde periode – meestal vergeefse – pogingen om monnik te worden. Tot de dag dat hij plots tóch weer zin krijgt… in een dansje!
 
De Pauw bracht zijn zelfgeschreven en bij momenten hilarische tekst met verve en overtuigend, kreeg het publiek vaak aan het lachen met rake observaties en herkenbare situaties – bv. hoe men er tijdens een reünie met zogenaamde oude vrienden hevig naar kan verlangen thuis en alleen te zijn – en slaagde er zelfs in de volgelopen zaal namen van ziektes mee te laten scanderen op het ritme van de levend gespeelde muziek. Die soundtrack was verweven met thema’s uit het werk van Thelonious Monk: de legendarische jazzpianist stond tijdens optredens nogal eens van de pianokruk op om in zijn eentje rondjes te draaien terwijl een lid van zijn groep soleerde.
 
Mooi was dat men de visu kon vaststellen hoe de acteur genoot van de muziek, terwijl de muzikanten op hun beurt werden verrast door wat De Pauw bracht en vooral door de manier waarop. Eén enkel woord van milde kritiek bij deze voor het overige bijzonder geslaagde en gesmaakte samenwerking: het was een minder gelukkige ingeving om de voorstelling te laten eindigen met de projectie van een reeks door Benoit Van Innis “betekende” zwart-wit foto’s die Bache Jespers van de acteur heeft gemaakt.
 
Beide vertoningen waren uitverkocht, en terecht. Wie “An Old Monk” nog wil zien – wat ik bij deze graag aanbeveel – zal op verplaatsing moeten in België, of zelfs over de grens (Nederland, Zwitserland). (PJG)

Josse2

Comments are closed.

%d bloggers liken dit: