Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

Jazz Brugge 2012 lost moeiteloos de verwachtingen in

 

Rik
Organisator Rik Bevernage kijkt terug op een artistiek hoogstaande Jazz Brugge 2012 (Foto EDM)
 
De affiche van Jazz Brugge 2012 was aangekondigd als “ijzersterk”: wie er bij was, mocht ervaren dat de hooggespannen verwachtingen voor deze 6de editie werden ingelost. Presentator Roger De Knijf verwoordde net vóór het openingsoptreden perfect wat dit jazzfestival zo onderscheidt van andere: Europese muzikanten die nog nauwelijks of zelfs nooit in België hebben gespeeld; stuk voor stuk topgroepen; een aantal unieke want genre-overstijgende projecten. Donderdag 4 oktober was daar meteen een mooie illustratie van: met Indische raga verweven jazz (Manuel Hermia Trio); een grande dame die niet graag reist eindelijk toch live in Brugge (de Zwitserse pianiste Irène Schweitzer) en later op de avond nóg zo'n meester aan het klavier (Enrico Pieranunzi); een geheel tegendraadse en door drastische klimaatverandering, Strawinsky èn Zappa aangetaste versie van ‘De Vier Jaargetijden’ (Christophe Monniot).
 
In dit korte bestek een impressie betrachten van àlle concerten (19 acts, gespreid over 4 dagen), is een onmogelijke opgave: al vooraf weet men zich tot mislukken gedoemd en wordt men een gevoel van frustratie gewaar omdat men tóch niet van alle momenten die diep indruk hebben gemaakt getuigenis zal kunnen afleggen. Vandaar noodgedwongen slechts een kleine greep (met excuus aan hen die niet met naam worden vermeld): het lijf aan lijf gevecht dat Peter Jacquemyn met zijn bas aanging solo of in duo met icoon Evan Parker; de wondermooie interpretatie die Michel Godard maakte van een selectie uit het oeuvre van Monteverdi; Bruggeling Kris Defoort solo die men in de Kamermuziekzaal met ingehouden adem beluisterde; de inventiviteit en de humor waarmee het Tinissma Quartet van Francesco Bearzatti thema's van Monk koppelde aan rifs uit rockklassiekers; de stem van Claron McFadden die versmolt met de instrumenten van het Artvark Saxophone Quartet; de soundtrack bij “De Triomf van de Dood” (Bruegel) tijdens het zogenaamde Tableau-Concert, waarbij elk detail uit dat sombere schilderij middels videoprojectie huiveringwekkend werd uitvergroot; de verbluffende Dorantes (een revelatie!) en companen tijdens het slotconcert op zondagavond.
 
Eén enkel optreden – Carlos Bica + Matéria Prima (Portugal) – liet een gevoel van ontgoocheling na wegens “te braaf”, wat ongetwijfeld mede te wijten was aan het feit dat deze act volgde op Django Bates’ Beloved Bird Trio.
 
Kortom, een editie van dermate hoog niveau en met dagelijks zo’n gevarieerd programma-aanbod, dat men de onweerstaanbare drang voelde èlk concert bij te wonen. Het lijkt dan ook onwezenlijk in De Standaard Online te lezen dat deze editie, door de herverdeling van de subsidies, mogelijks de laatste zou kunnen zijn, een gedachte die men na dit 4 dagen durende feest van de Europese jazz niet anders wil dan verdringen. Jazzgrootheid Aldo Romano onderbrak zaterdagavond een ogenblik zijn concert om hulde te brengen aan Jazz Brugge voor alles wat het festival de afgelopen jaren heeft gerealiseerd: laat ons hopen dat die wijze woorden zéér luid weerklinken op alle plaatsen waar ze moeten worden gehoord! (PAUL GODDERIS)
 
 

Comments are closed.

%d bloggers liken dit: