Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

De klankpaletten van Marc Cary Focus Trio

RMFT4625

Vóór pianist Marc Cary onder zijn eigen naam werk begon uit te brengen, had hij zich al jarenlang speelervaring verworven als begeleider. Vooral zijn werk voor zangeres en jazzicoon Abbey Lincoln vestigde zijn reputatie en maakte van hem een gegeerde muzikant, die ook andere groten graag aan hun zijde wisten: Betty Carter, Arthur Taylor, Dizzy Gillespie, Max Roach, Shirley Horn… Het leverde hem meerdere nominaties voor een Grammy op.

In 1995 bracht hij voor het eerst als leader een eigen cd uit, maar pas in 2006 richtte hij zijn Focus Trio op, tot heden zijn langstlopende band. Waar hij zich aanvankelijk volledig in de traditionele hardbop en mainstream jazz inpaste, is in de loop der tijden zijn interesse ook steeds meer gegaan naar experimenten met andere genres: soul, hip hop, go-go, elektronica en traditionele Indische en Malinese muziek.

Op de eind 2013 uitgebrachte tweede cd ‘Four Directions’ combineert Focus Trio al die invloeden, met als doel – in de woorden van Marc Cary zelf – “to bring indigenous rhythms together with American jazz to create new palettes of sound”. Die cd komt hij deze week in De Werf live voorstellen, met aan zijde drummer Sameer Gupta en bassist Rashaan Carter. (PJG)

Vrijdag 24 oktober om 20.30 uur in De Werf – www.dewerf.be

 

 

Eerste burgerforum van HART BOVEN HARD in Brugge en in Oostende

 Hard

 

HART BOVEN HARD, een brede maatschappelijke beweging van mensen en organisaties uit verschillende sectoren, is ontstaan al vrij kort na het bekend worden van cijfers over de aankomende besparingen van de Vlaamse regering. Dat “iedereen een steentje moet bijdragen” leest men als Newspeak voor “zware besparingen in de eerste plaats op de kap van de modale Vlaming”. Nochtans is er een positief alternatief, is de stellige overtuiging van dit burgerinitiatief, met name “een warme samenleving die hart boven hard verkiest en een beleid dat investeert in solidariteit, rechtvaardigheid en zuurstof voor mensen en zich verzet tegen een louter cijfermatige kijk op onze samenleving”.

Op 22 september – dag waarop minister-president Geert Bourgeois zijn Septemberverklaring in het Vlaams Parlement zou voorlezen – publiceerde de beweging een alternatieve Septemberverklaring die hem ook persoonlijk werd overhandigd. Intussen hebben 1000 organisaties en meer dan 12.000 mensen het idee van de alternatieve Septemberverklaring mee onderschreven en ging HART BOVEN HARD effectief van start in Gent, Antwerpen en Brussel.

Op 20 oktober blaast men ook in Brugge en in Oostende de beweging leven in.

In Brugge gebeurt dit in De Werf. Na voorlezing van de alternatieve Septemberverklaring door Liesa Naert, zullen Pierre Muylle (directeur MADmusée Luik), Pascale Cockhuyt (coördinator vzw Wieder – jongeren in armoede), Tom Callebaut (tcct – interieurarchitectuur), Jorijn Neyrinck (coördinator tapis plein vzw) en Geert Belpaeme (theatermaker) vanuit hun eigen ervaring kort een reflectie of statement op de actuele ontwikkelingen brengen. (Lijst wordt nog aangevuld: zie Facebookpagina en www.dewerf.be). Vervolgens is er ruimte voor discussie en gedachtewisseling met het publiek, waarna beschouwers Luc Vanmarcke (socioloog, Vives-hogeschool Kortrijk) en Luk Van Langenhove (directeur UNU-CRIS Brugge) hun visie brengen op de beleidsontwikkeling en de beweging HART BOVEN HARD. Moderator is journalist Mieke Dumont.

 

Locatie in Oostende is Vrijstaat O. Daar leest Marijke Pinoy de alternatieve Septemberverklaring voor, met daarna 8 “getuigenissen uit de dagdagelijksheid”: Guido Decombel (Beweging van Mensen met een Laag Inkomen en Kinderen), Ivy Goutsmit (FMDO-integratie), Hamid Hisari (CAW, welzijn), Tineke Decroos (Samenlevingsopbouw), Dirk Elst (kunstenaar), Hendrik Tratsaert (artistiek leider Vrijstaat O.), Filip Van Becelaere (coördinator JAC, jeugd ), Coby Jansen en Ellen Distave (Oostendse ondernemers). Volgt een debat met experten en panelgesprek in interactie met het publiek: Peter Vermeersch (stichtend lid G1000, hoofddocent Sociale Wetenschappen KULeuven), Peter Wollaert (expert duurzaam ondernemen bij Unitar en Vlerick Business School) en An De Bisschop (directeur Démos, kenniscentrum participatie en kansengroepen. Moderator is journalist Stefaan Kerger. (PJG)

Maandag 20 oktober om 20.30 uur in De Werf – www.dewerf.be

Maandag 20 oktober om 20.00 uur in Vrijstaat O. www.vrijstaat-o.be

Wereldoorlog I woedt in Stadshallen

EaglesClaws_kaft

Brugse verzetsvrouw viel in Duitse handen

 

‘Misschien is de Eerste Wereldoorlog wel ‘doodherdacht’? Herdenken is een hobby geworden, de gruwel werd kitsch’ (David Van Reybrouck)

Twee tentoonstellingen, een historische en een fotografische,  en een apart luik over zelfmoord bij West-Vlaamse jongeren, daarmee herdenkt Brugge op een waardige en originele manier de eerste wereldbrand uit de 20ste eeuw. Samenstellers zijn historica Sophie De Schaepdrijver, auteur (en ex-Bruggeling) David Van Reybrouck en Magnum-fotograaf Carl De Keyzer. Op het gelijkvloers evoceert De Schaepdrijver, auteur van het (in Vlaamse kringen) vaak misbegrepen boek ‘De Groote Oorlog’ uit 1997, het bezette Brugge dat door zijn haven een uitvalsbasis was voor de duikbotenoorlog, zoals uitvoerig beschreven door Tomas Termote in zijn boeiende ‘Oorlog onder water’.   In het gelijknamige boek, Bolwerk Brugge, Bezette Stad in 14-18, schetst ze het Brugge in oorlogstijd in de context van de gehele oorlog: de ervaringen van de Bruggelingen naast de plannen van de Duitse zeemacht, het ‘Marinegebiet’ naast dat van heel bezet België, de verwachtingen van de bevolking. De historica vindt dat ze hiermee slechts een aanzet heeft gegeven die moet uitnodigen tot verder onderzoek.

De fotografie-tentoonstellingen in de bovenzalen tonen WOI zoals nog niet eerder vertoond. De Keyzer zelf selecteerde een honderdtal foto’s uit ruim tachtigduizend beelden (‘heel de wereld afgeschuimd’) en maakte er grote, ronduit indrukwekkende, afdrukken van die stuk voor stuk beklijven. Het beeld van nachtelijk Ieper onder een laagje sneeuw staat symbolisch voor de gehele aanpak. Dit lijkt mij het sterkste onderdeel van de fotografie-tentoonstelling.

Het andere luik toont werkvan 9 internationale Magnum-fotografen die elk wonen in een land waar WOI een grote rol speelde. Let op, dit zijn geen beelden van WOI, maar eigentijdse invullingen die de actualiteit van oorlog tonen. De link tussen verleden en heden is hier niet altijd of meteen duidelijk, maar de foto’s boeien.

Een apart luik, vreemde eend in de bijt, zijn de getuigenissen van jongeren die moedwillig uit het leven gestapt zijn, maar een laatste woord achterlieten. David Van Reybrouck dompelde zich daarvoor maandenlang onder in de Westhoek en zocht de parallel tussen de slachting van toen en de (West-Vlaamse) hallucinante zelfmoordcijfers van nu. Een verre van evidente toevoeging aan de tentoonstelling die de bezoeker willens nillens doet nadenken.

Bij de tentoonstelling horen niet minder dan drie boeken: ‘Bolwerk Brugge,bezette stad in 14-18 van Sophie De Schaepdrijver (24,50 euro) ; Album 14-18 met tekst van Van Reybrouck bij foto’s van De Keyzer en ‘The First World War Now’ met werk van De Keyzer en de andere (negen) Magnumfotografen. Beeldend uitgegeven door uitgeverij Hannibal (telkens 39,95 euro) ,

Een bezoek uitermate warm aanbevolen.

Elke dag van 9 tot 17 uur in Stadshallen (Markt), Bruggelingen betalen slechts 4 euro, andere 12 euro

Stemmengeflonker in het donker

XiNiX is een project van Blindenzorg Licht en Liefde dat zich tot doel stelt “zoveel mogelijk mensen op een aangename en creatieve manier ‘inzicht’ geven in een leven zonder zicht”. Daartoe organiseert men o.a. voor verenigingen, scholen,

Deze week wordt ieder met interesse voor een unieke ervaring uitgenodigd naar 2 optredens die, geheel in de filosofie van het project, eveneens èn letterlijk in duisternis zullen zijn gehuld. Op 15 oktober komt Joe Baele – ondersteund met muziek door Mathias Van de Wiele – in het donker verhalen vertellen over wat ‘spelingen van het lot’ met een sterveling ten goede of ten kwade kunnen aanrichten. Een dag later staan The Cappaert Sisters “onzichtbaar” op de planken voor de try-out van hun nieuwe tournee.
Na hun deelname aan X-Factor, alweer bijna 8 jaar geleden, is het een tijd stil geweest rond de zingende zussen. Nochtans zijn ze al die tijd muziekgewijs bedrijvig gebleven: backing vocals zingen (o.a. voor De Dolfijntjes en Guido Belcanto), studiowerk verzorgen en bovenal slijpen aan eigen liedjes en teksten (in het Engels én in het Nederlands). Songs die ze jaren rustig in de lade lieten rijpen, maar waarvan ze wisten dat ze die ooit samen live voor een publiek zouden brengen, wanneer zich daarvoor de juiste muzikanten zouden aandienen.
Toen vanuit XiNiX de vraag kwam voor een optreden in – voor zowel publiek als performers – absolute duisternis, zagen Annelies en Sarah hierin hun kans om hun doel eindelijk te concretiseren. “Want, als mensen niks kunnen zien, dan zijn we ongelimiteerd in onze gevoelsuiting.” Voor de try-out van ‘The Cappaert Sisters: Unlocked en Unplugged’, waarvan het repertoire hoofdzakelijk uit eigen werk bestaat, laten ze zich omringen door enkele muzikanten en backing vocals. Onder hen pianist Bas Bulteel die met zijn eigen jazztrio recent ‘Coming Home’ (W.E.R.F. 121) uitbracht, cd die op Klara 14 dagen geleden zeer terecht “cd van de week” was.(PJG)
‘Spelingen van het lot’ – woensdag 15 oktober om 20.00 uur
‘The Cappaert Sisters: Unlocked en Unplugged’ – donderdag 16 oktober om 20.00 uur
Locatie: XiNiX (Blindenzorg Licht en Liefde), Oudenburgweg 40, 8490 Varsenare
Tickets: 8 euro per avond of 14 euro voor beide.
Reservatie: 0473 95 13 88, xinix@lichtenliefde.be

Kunst in de Langestraat

PoP-uP Gallerie

Voor de iets oudere jongeren onder de Bruggelingen zal de naam Daniël Dehulster wel immer onlosmakelijk verbonden blijven met en de associatie oproepen aan De Versteende Nacht. Er zijn slechtere referenties. Dat de man door de jazzmicrobe is gebeten, mag een understatement heten want die muziek speelde een niet weg te denken hoofdrol in zijn etablissement. Dat hij ook steeds gefascineerd is geweest door schone kunsten en deze bovendien zelf bedrijft, is wellicht iets minder bekend. Nochtans heeft hij de buitenwereld de voorbije jaren – al dan niet samen met andere kunstenaars – geregeld kennis laten  maken met zijn werk, o.a. in Bogardenkapel, VC De Sleutelbrug, Resto Mojo, Buren bij Kunstenaars, en recent nog in Biekorf Cultuurcafé en expo-litie.

Samen met Eddy Catry neemt hij binnenkort het initiatief voor een pop-upgalerie in de Langestraat

Daniël Dehulster: ‘We zijn beiden leerling in het DKO aan de Academie van Brugge. Ik volg dit jaar mijn 5de jaar schilderen = 1ste jaar specialisatie bij Kathy Ackaert, en als keuzevak beeldhouwen bij Jean-Luc Verpoucke. Op 12 oktober om 16.00 uur starten we met een vernissage met steun zowel van de Academie als van Brugse Zot. Johan Reynaert en ikzelf bijten de spits af en stellen tentoon tot half november: van mij zal hoofdzakelijk beeldend werk uit diverse materialen te zien zijn en 1 olieverfschilderij, Johan toont 9 acrylverfschilderijen van zijn hand. Daarna brengen we 2 andere kunstenaars: zowel beeldend kunstenaars, schilders als fotografen kunnen aan bod komen. De inleiding op 12 oktober zal door Eddy en mezelf, de initiatiefnemers dus, worden verzorgd.’ (PJG)

Vanaf zondag 12 oktober (vernissage) tot 9 november in de Langestraat 83.

De tentoonstelling is te bezoeken op zaterdag en zondag, telkens van 14.00 tot 18.00 uur.

 

Jazz Brugge 2014: impressies van een jazzmarathonloper

ban-maneri_claire-stefani

Ban-Maneri (foto Claire Stefani)

Je weet vooraf: het vierdaags festival is door zijn genereus aanbod van 17 optredens (+ 4 introconcerten) een marathon die bij al te grote gretigheid een ware uitputtingsslag en naarmate de uren vorderen (steeds meer) slopend kan worden. Maar ook voor deze editie hebben de programmatoren op basis van hun prospecties een affiche samengesteld met muzikanten die je van naam kent en nu eindelijk wel eens aan het werk/zeker opnieuw live wil zien en daarnaast ook een rits voorlopig nobele onbekenden die je dankbaar bent te kunnen “ontdekken”…

Dag 1 – “Belgische dag”

Mâäk Quintet, als allereerste op de zolder van Sint-Janshospitaal, blijkt meteen een sterke openingszet. De boost van energie die uit dit collectief stroomt, maakt eens te meer duidelijk waarom Mâäk – onder welke bezetting ook – tot de meest boeiende groepen van de binnenlandse jazz scene behoort. Releaseconcert van ‘Nine’ (W.E.R.F. 122). Loriers/Postma/Aerts in de ondanks publiekstrekker Loriers niet volgelopen Kamermuziekzaal brengen een mooi concert vol lyrische muziek, het handelsmerk van de pianiste. Alles zeer beschaafd, zonder verrassingen noch onverwachte wendingen. Tweede releaseconcert van dit festival (‘Le Peuple des Silencieux, W.E.R.F. 120). Heel wat gevarieerder en meer beklijvend: Eve Beuvens’ Heptatomic. Indrukwekkend, welke evolutie de pianiste sinds haar fraaie debuut ‘Noordzee’ heeft doorgemaakt als componist èn bandleider. Tweede hoogtepunt van de dag. Dat krijgt helaas geen vervolg met de doortocht van Flat Earth Society & Mauro Pawlowski: de kennismaking met het nieuwe project van dit “zootje ongeregeld” draait uit op een teleurstellende ervaring waardoor ik het bisnummer niet haal. Evenmin wordt mij de meerwaarde van Mauro Pawlowski bij dit ‘Terms of Embarrasment’ duidelijk.

Dag 2

Han Bennink/Jaak Sooäär: de slagwerkende geweldenaar wordt gekoppeld aan een Estse gitarist die het presteert zich niet weg te laten drummen waardoor het Bennik dit keer niet lukt alle aandacht naar zich toe te zuigen. Improvisaties vloeien mooi over in standards. Voor de tweede dag op rij scoort het festival met zijn middagconcert. Graewe/Reijseger/Hemingway zorgen voor controverse: voor sommigen te veel improvisatie, voor anderen te weinig variatie, weer anderen spreken dan weer van een sterk déjà vu. Ondergetekende voelt zich als toehoorder tot het uiterste uitgedaagd om in dit verhaal tot aan het einde mee te gaan en doet dat maar al te graag. Verneri Pohjola Quartet wordt een aangename ontdekking: de lof die deze Finse trompettist overal oogst, ervaar ik als terecht. De bassist maakt niet echt indruk, de groepsleider, de drummer en vooral pianist Aki Risanen doen dat des te meer. Renaud Garcia-Fons La Linea del Sur: met de formidabele bassist als aimabele gids dompelt dit viertal de zaal onder in een warme, zuiderse en behaaglijk aanvoelende sfeer. Dat het lot nooit van enige ironie is gespeend, blijkt uit het feit dat het concert dat op die dag eigenlijk het minst met jazz heeft te maken, de grootste opkomst kent en de luidste bijval oogst.

Dag 3

Courtois/Erdmann/Fincker “The Mediums”: dit trio, ongewoon samengesteld want met 1 cellist en 2 saxofonisten, deelt mij een mokerslag uit. Dat ik niet als enige zwaar onder de indruk kom, blijkt uit het feit dat de stapel meegebrachte cd’s veel te klein is om iedere gretige afnemer van een exemplaar te voorzien. Voor Rita Marcotulli/Luciano Biondini is er, zoals voorspelbaar, heel veel belangstelling: de Kamermuziekzaal loopt tot de hoogste verdieping vol. De pianiste en de accordeonist zijn graag geziene gasten want resp. al voor de derde en voor de tweede keer op Jazz Brugge. Het duo lost moeiteloos de hoge verwachtingen in. Atomic: de vlot in het gehoor vallende melodieën van de Italianen daarnet staan wel in erg scherp contrast met wat dit Zweeds-Noorse vijftal serveert: tegendraadse muziek, die de luisteraar regelmatig beentje licht, vol ritmeveranderingen ook. Wie zich het eerste kwartier niet laat afschrikken maar zich overgeeft, wordt beloond met een sterk concert. Het derde al die dag, het lijkt niet op te kunnen. Toch eindigt de avond met Paolo Fresu Devil Quartet op een ontgoocheling voor uw dienaar: Fresu laat zich kennen als een poseur en vertoont de nare neiging om middels elektronica echo-effecten te zetten op zijn instrument of de klank ervan te vervormen. De momenten waarop hij niet speelt en zijn begeleiders in trio zijn te horen, ervaar ik als de beste.

Dag 4 – ECM

Andy Sheppards Trio Libero: ook al bekent saxofonist Sheppard zich met zoveel woorden op dit uur “nog niet echt fris”, toch kadert ook dit optreden zich naadloos in de traditie dat de middagconcerten altijd van zeer hoge kwaliteit zijn. Drie schitterende muzikanten tasten met de ogen elkaars bewegingen af en vertalen wat ze zien in een samenspel vol subtiliteit. Koko de clown: gemist – lees: bewust overgeslagen – wegens aanvangsuur al vrij kort na het vorige concert en een mens wil minstens ’s middags een behoorlijke maaltijd. In de avonduren immers is het beredderen want in Concertgebouw Brugge is er ook deze editie weer geen deftige oplossing voor een festivalganger die logischerwijs wel eens honger krijgt. Lucian Ban/Mat Maneri: deze muzikanten vonden elkaar jaren geleden n.a.v. een project rond Georges Enescu (indertijd ook in De Werf te zien) en de samenwerking is zo meegevallen dat ze sindsdien graag in duo optreden. Het samenspel van piano en altviool en het repertoire waarin zowel traditionele Roemeense muziek, blues en bij momenten kamermuziek doorklinkt, zorgen voor een concert dat letterlijk de adem beneemt. Met Elina Duni Quartet krijgt ook vocale muziek een (eenzame) stek op de affiche. In Albanese roots gedrenkte jazz wordt het, zeer passioneel gebracht door de zangeres omringd door een strak spelende groep. Een korte technische panne waardoor de geluidsversterking even uitvalt, zorgt zelfs nauwelijks voor problemen!

Tomasz Stanko Quartet: aan de “peetvader van de Poolse jazz” de opdracht om de ECM-dag af te sluiten. Hij doet dat, omringd door schitterende muzikanten (o.a. pianist Marcin Wacilewski!) met verve en maakt zijn reputatie meer dan waar. Jazz Brugge 2014 eindigt daarmee, zoals dat heet, in schoonheid.

Een enkel woord van kritiek toch moet: optredens – in het bijzonder op de zolder van Sint-Janshospitaal en in de Kamermuziekzaal – werden bij momenten ergerlijk verstoord door “weinig subtiele” continu kiekjestrekkende fotografen. Als gevolg van herhaalde klachten vanuit het publiek zelf moest presentator Roger De Knijf telkens weer en zelfs tot de laatste dag toe aandringen enkel de eerste 10 minuten foto’s te nemen en niet te “klikken” bij stille muziekpassages. Een jammerlijke schoonheidsfout die een smet werpt op een nochtans muzikaal weer zeer geslaagde editie van hoge kwaliteit. (PAUL GODDERIS)

 

Toneeltips oktober

 

7 oktober 2014, 20.00 uur

Loop! Ultima Thule en HetPaleis, MaZ

Theater voor tieners is geen evidentie, maar HetPaleis blijft het jonge volkje met succes boeien. Samen met figurentheater Ultima Thule creëerde het huis Loop! Het verhaal speelt zich af tijdens een oorlog. Twee families spelen de hoofdrol. Er zijn twee broers en twee zussen. De ene broer vrijt met de ene zus, de andere met de andere. Er is geen vuiltje aan de lucht, tot de oorlog uitbreekt en een stom misverstand hun noodlot bepaalt. Ultima Thule staat bekend om zijn sobere, maar sterke ensceneringen. Op het podium: een tafel als decor, tien poppen, vier acteurs en twee muzikanten. Tekst en regie zijn van Wim De Wulf, artistiek leider van Ultima Thule, die recent de bijzonder succesvolle Gomaartrilogie creëerde. Focus Knack over Loop!: ‘Uitmuntend verwoord, gespeeld en vormgegeven figurentheater met een muzikale motor over het gewicht van een schuldgevoel.’

(Info Cultuurcentrum, t 050 44 30 60, cultuurcentrum@brugge.be, http://www.ccbrugge.be)

 

18 oktober 2014, 20.00 uur, MaZ

Rumble in da jungle, SinCollectief

 Wie een voorstelling van SinCollectief ziet, ontdekt dat theater vandaag geen grenzen heeft. Het jonge muziektheatergezelschap dat in 2009 werd opgericht, experimenteert met genres en stijlen, met muziek en dans, met sport en andere disciplines om uiteindelijk een product van hoge artistieke kwaliteit af te leveren. SinCollectief goochelt met vernieuwende kunstvormen als spoken word en slam poetry. Hun doel: de tijdsgeest en de grootstad vatten in muziek en theater. Inspiratiebron voor Rumble in da jungle is het legendarische gevecht tussen bokslegende Mohammed Ali en George Foreman uit 1974 in Kinshasa. SinCollectief maakt van de theaterzaal een boksring waarin acteurs, muzikanten en spoken word kunstenaars het beste van zichzelf geven.

(Info Cultuurcentrum, t 050 44 30 60, cultuurcentrum@brugge.be, http://www.ccbrugge.be)

 

25 en 26 oktober 2014

Jonge Snaken#Move, De Werf

 

Sinds vorig jaar heeft het Jonge Snaken festival van De Werf een nieuwe formule. Tijdens het eerste weekend van de herfstvakantie brengt het huis familievoorstellingen die helemaal in het teken staan van beweging. Stilzitten is niet aan de orde. Op zaterdag 25 oktober staat Milestones op het programma: een muziektheatervoorstelling rond de befaamde jazzcomponist en -muzikant Miles Davis. Jazz is geen evident genre voor kinderen, maar Zonzo Compagnie weet perfect hoe ze die muziek verteerbaar moeten maken. Drie muzikanten creëren een interactief stuk waarbij de kinderen in een cirkel om het podium zitten en haast deel uitmaken van het decor. Nog op zaterdag is er Rauw van Kabinet K. Rauw is een dansvoorstelling over spelen, dromen en doen alsof. Over kind zijn, ook als dat niet kan. Over opgroeien in hachelijke omstandigheden, met als motto: wat je niet breekt, maakt je sterk. Op zondag zoeken drie jonge dansers in 3 op 3 naar een manier om de ultieme beweging te vangen. Ze galopperen en vliegen als dieren. Ze tikken en rollen tegen elkaar als dominosteentjes of balletjes.

(Info t 050 33 05 29, reservatie@dewerf.be, http://www.dewerf.be)

 

 

Tip: Ellen Harvey in Groeninge

Ellen Harvey-foto

De Britse kunstenares Ellen Harvey, woont en werkt in New York en is vermaard voor haar videokunst, installaties en schilderijen, komt naar Brugge en hoe. Groeninge-conservator Till-Holger Borchert leerde haar kennen in 2008 tijdens een cursus kunstgeschiedenis aan een Amerikaanse universiteit en was meteen diep onder de indruk ‘omwille van de eigenzinnige reflecties op de kunstgeschiedenis. Ze combineert conceptualisme met schilderkunst   en met intellectuele ambachtelijkheid’.  Hij nodigde haar meteen uit naar Brugge en haar voorkeur ging meteen uit naar de Groeninge-collectie in het depot.

In haar project voor het Groeningemuseum spiegelt Ellen Harvey de relatie van Brugge met het water en de zee aan de collectie van het museumdepot. Voor de wanden met een selectie van 17de- tot en met vroeg 20ste-eeuwse schilderijen uit de museumreserves, brengt ze een spiegelwand aan waarin openingen zijn uitgewerkt. Ze nodigen de bezoeker uit tot contact met deze minder of omzeggens nooit getoonde kunstwerken. Qua thematiek spiegelen de schilderijen (stads-, kanaal- en zeegezichten) met het panorama dat Ellen Harvey aan de overkant schildert op basis van satellietopnames. In zijn totaliteit van bijna 3 bij 21 meter geeft het een panoramisch beeld van Brugge.  De in spiegelglas uitgewerkte waterwegen tonen het belang van rivieren en kanalen voor deze stad, ook en vooral in zijn huidige economische havencontext. Bij deze solotentoonstelling in Brugge verschijnt een uitgebreide catalogus met essays en overvloedig illustratiemateriaal over haar werk, Brugge en de zeehaven en de verzameling van het Groeningemuseum. (LF)

Periode: 02/10/2014 tot en met 01/02/2015

 

 

Vijf internationale topfotografen te gast in Brugge

SNOECKSV4

 

De Schipperskapel in oktober: Snoecks Editor’s Choice 5

In de jaren twintig van de vorig eeuw verscheen, in de schoot van de Gentse familiedrukkerij Snoeck-Ducaju & Zoon, het allereerste Snoecks jaarboek. De Groote Snoeck’s Almanak 1925 stond vol verhalen en was dan ook de literaire variant van de ‘kleine blauwe’ landbouwersalmanak die al sinds de achttiende eeuw door de drukkerij werd uitgegeven.

En zo wordt nu nog steeds elk jaar in oktober de nieuwe Snoecks op de wereld los gelaten. Het boek is telkens meer dan 550 pagina’s dik en brengt boeiende altijd rijkelijk geïllustreerde artikels over fotografie, hedendaagse kunst en literatuur. Confronterend en uitdagend.

Een tijd geleden kwam Geert Stadeus voor het eerst in de Schipperskapel en hij werd meteen verliefd op de locatie. De resolute keuze voor fotografie viel in zeer goede aarde en een samenwerking kon niet uitblijven.

En zo komt het dat dit jaar de lancering van Snoecks2015 gepaard gaat met een expositie met werk van een aantal fotografen die in het boek aan bod komen. De hoofdredacteur selecteerde vijf boeiende topfotografen die ook in het boek aan bod komen. Er werd contact gezocht en het concept van de Schipperskapel werd voorgesteld en het resultaat is in oktober te zien in de Schipperskapel. Het is uniek dat tegelijkertijd vijf internationale toppers aan bod komen. Er is werk te zien van Renée Jacobs (USA), Ren Hang (China), Kawori Inbe (Japan), Devin Yalkin (USA) en Igor Samolet (Rusland).

De expositie is te zien van 3 tot en met 26 oktober in de Schipperskapel, gratis toegang telkens op zaterdag en zondag van 14 tot 17 uur.

 

 

Hendrik’s Choice: ook aandacht voor jong talent op Jazz Brugge!

Hendrik Lasure

Beloftevol pianist en stadsgenoot Hendrik Lasure introduceert kort de jonge acts die hij koos voor de introconcerten in de inkomhal van Concertgebouw Brugge.   

‘Op donderdag speelt het Hendrik Lasure Trio: ikzelf op piano, Federico Stocchi op bas en Casper Van De Velde op drums. Met Casper speel ik al zeer lang samen in diverse groepen en sinds begin dit jaar ook in duo onder de naam SCHNTZL. Toen mij werd gevraagd iets van mezelf te programmeren op Jazz Brugge dacht ik eerst aan die piano-drums bezetting, maar bedacht me toen omdat deze setting misschien iets te intimistisch is voor een aangelegenheid als deze. Dus heb ik er Federico bij gezet, een Italiaanse bassist die sinds 2 jaar in Brussel woont en studeert, die ik op het Conservatorium heb ontmoet en met wie het meteen klikte. We zullen hoofdzakelijk composities van mijn hand spelen.

Op vrijdag programmeer ik Nestor Martin plays Mingus. Zangeres Francesca Palamidessi, afkomstig uit Rome maar sinds enkele jaren woonachtig in België, heeft een zeer grote passie voor de muziek van Charles Mingus. Veel werk van hem is onder jazzfanaten relatief gekend, maar dat is niet het geval voor zijn vocale muziek. Het doel van dit project is dan ook om Mingus’ vocale muziek onder de mensen te brengen. Begin juli hebben we deze muziek opgenomen voor de CD  ‘In Other Words, I Am Three’. Francesca koos voor een bezetting met zeer uiteenlopende, hoofdzakelijk Italiaanse in Brussel wonende  muzikanten. Elk met zeer verschillende achtergrond, wat er voor zorgt dat Mingus’ muziek weer helemaal herleeft: Simone Schirru (gitaar), Matteo Pastorino (klarinet), Daniele Cappucci (bas) en Armando Luongo (drums). Ikzelf speel piano.

Mijn keuze voor zondag werd ingefluisterd door Artan Buleshkaj, een goeie vriend van mij maar ook een zeer sterke jazzgitarist uit Gent. Op mijn vraag een groep te selecteren, koos hij voor Peternolder, vijf jonge Gentse leeuwen. Hun repertoire bestaat uit eigen composities van zowat alle groepsleden, die frisse harmonieën afwisselen met ritmisch experiment. Daarbovenop wordt gesoleerd dat het een lieve lust is. Hier staat ongetwijfeld de volgende generatie beeldenstormers klaar. De bezetting bestaat verder uit: Benjamin Hermans (saxen), Jonas Desmet (piano), Kobe Boon (bas), Simon Raman (drums).’

Donderdag 02.10, vrijdag 03.10 en zondag 05.10 (telkens om 18.00 uur) in de inkomhal van Concertgebouw Brugge – www.jazzbrugge.be

 

 

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 837 andere volgers